De avonturen van Jack

De avonturen van Jack

Waarover deze blog gaat

Suzanne beschrijft de hilarische avonturen van Jack en haar in dit blog.

(&*^%$%^(&*

avonturenPosted by Suzanne Wed, April 26, 2017 12:54:28
Het is woensdag 11:40, uitgaanstijd. Jack heeft thuis al zijn lievelingsgroenespelletje door de lucht gegooid, zijn krokodil geprobeerd te vermoorden, de hoogste tijd voor een rondje hondje waar de prins zijn energie (hopelijk) even kwijt kan. Puppy time, hammer time.

We komen de vader van Mark tegen met een chocolade bruine Labrador van 7 jaar, reu, Boris genaamd. De man lijnt Boris aan en ik vraag hem of ze toch even samen mogen spelen, Jack is immers nog een pup, doet nog niet echt aan rangorde en wil alleen maar spelen. Dat is prima zegt Mark's vader en de twee rennen er lustig op los, eten gras en klieren elkaar. Heerlijk om te zien. Om beurten op hetzelfde grassprietje piesen.

De vader van Mark en ik maken een praatje, hij zegt dat hij het best eng vind om Boris af en toe los te laten, vooral zo vlakbij de drukke weg van Roermond naar Heinsberg waar al vele ongelukken met honden zijn gebeurd. Ik vertel hem dat dat mijn ultieme nachtmerrie is en dat ik daar ook altijd zeer alert op ben. Hij vertelt dat zijn hond laatst achter een konijn aan is gegaan, een andere drukke weg over is gerend en kilometers weg was gerend. Oh zeg ik met veel bravoure, dat doet Jack gelukkig niet. Hij is wel van het katten klieren en achterna zitten, maar konijntjes laat hij met rust.

We babbelen nog wat en vervolgen ieder onze weg.

So far so good.

In de verte zie ik een sprinkler installatie staan van een boer die met enorme kracht liters water door de lucht sproeit om de gewassen van water te voorzien. Ik zie iets veranderen in Jack's ogen en zonder om te kijken, naar mij te kijken of uberhaupt te kijken, spurt hij op de water installatie af en rent achter het gedeelte aan dat van koers verandert. Hij vind het allemaal hysterisch en hoort (zogenaamd) helemaal niet dat ik sta te schreeuwen dat hij hier moet komen, rent vrolijk rondjes om de installatie, eet wat gras hier en daar en komt nadat ik met snoep sta te zwaaien op een sukkeldrafje mijn kant op. Snuffelt nog hier en daar en besluit via een omweg door mul zand (hij was al nat van het water, nu is ie ook chocolade bruin door het zand op zijn natte vacht) eindelijk naar me toe te komen.
Ik vloek inwendig en probeer positieve energie te bewaren en uit te stralen.
Fijn dat je toch bent gekomen, wat leuk, zullen we nu verder lopen? (ondertussen denk ik erover om zijn volwassen tanden anders te rangschikken) maar goed, we lopen verder waarna ik vervolgens compleet genegeerd wordt.
Ik ben het beu, ik draai me om, ik wil naar huis, mijn huis is net gepoetst en nu komt de prins chocoladebruin met zand en natte vacht weer naar binnen. Ik vloek hardop, hij kijkt me aan en loopt naast me.

Tot.dat.er.een.konijn.verschijnt.

Het konijn schrikt, rent weg....met Jack erachter aan! Ik roep en roep, hij hoort me totaal niet meer en beiden rennen richting de drukke (80 kilometer) weg N293.

Mijn hart staat stil maar mijn benen niet, ik ren als een waanzinnige achter Jack aan, ik krijs ondertussen in 5 octaven zijn naam en hij luistert niet. Hij is geobsedeerd door dat konijn en weg zijn ze. Ondertussen blijf ik rennen en krijsen en voel heel langzaam een wurggreep om mijn nek en op mijn borst. Mijn snelheid vermindert, het lijkt alsof ik door drijfzand ren.
Een astma aanval dient zich aan, door het gillen en rennen vanuit niets. Jack spurt met 90 kilometer per uur achter het doodsbange konijn aan en net voor ze de weg gaan over steken maakt het konijn een zwieper naar links en rent de akker weer op, in ieder geval weg van de weg. Het konijn geeft gas en Jack kan hem niet meer bijhouden, hoort dan pas mijn angstkreten en staat stokstijf stil. Ik ren ondertussen door nat zand met aardappelen in opkomst en heb een paars hoofd. Piepgeluiden komen uit mijn keel en longen en ik zie sterretjes. Op adrenaline ga ik verder. Hij heeft inmiddels door dat ik buiten zinnen ben en staat daadwerkelijk te besluiten wat hij zal doen, nog een rondje achter het konijn aan of naar een woeste poepopruimmevrouw die ECHT niet blij is en probeert O2 binnen te krijgen.

Hij besluit niks te doen, ik moet nog 500 meter totdat ik bij hem ben en ik ben in anger management een fase 6. Het gaat officieel tot fase 5. Hij staat wat onnozel te kijken, ik pak hem waar ik hem het eerst te pakken krijg, bij zijn hoofd in dit geval.
Ik lijn hem aan en sleur hem door de akker terug naar het pad. Hij loopt naast me en probeert zijn liefste gezicht op te zetten, maar ik krijg geen lucht, hijg als een pakezel, tril als een drilboor en ben woest.

Rien ne va plus. Dat is de status van nu. Er kan he-le-maal niks meer. We zijn thuis gekomen, ik heb hem naar de tuin begeleidt, bak water neergegooid en ik kan nog niet naar hem kijken. Zo boos en geschrokken ben ik. Hier hang ik een mooi verhaal op naar de vader van Mark over dat Jack wel echt van alles uitvreet, maar een konijn, nee die laat hij met rust. Ik ben de rest van de middag klaar met luchtwegverruimende medicatie en ik overweeg om een borrel (of 10) in te schenken.

De prins probeerde net nog met zijn chocoborst die normaal wit is mijn aandacht te trekken, maar hij bekijkt het maar even lekker. Dit wordt de rest van de dag een time out.




  • Comments(2)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.
Posted by Suzanne Sun, April 30, 2017 07:09:34

thanks M!

Posted by Mickel Sat, April 29, 2017 22:05:15

Zeg even 'onder ons' ... Wat een leuk stukje !!
Respect Suusje..

Als aanvulling wilde ik nog even kwijt dat "justified" te vinden is in de Ziggo app... :)
'Banshee" is ook geweldig

Liefs

Ikke