De avonturen van Jack

De avonturen van Jack

Waarover deze blog gaat

Suzanne beschrijft de hilarische avonturen van Jack en haar in dit blog.

Opvoeding?!

avonturenPosted by Suzanne Tue, August 02, 2016 08:59:47

Ga je met je hond op puppy cursus, hoor ik zo vaak. Waar ga jij met Jack naartoe op cursus? Welke hondenschool is fijn? Mijn antwoord is: ik ga het zelf doen. Zelf?! hoor ik met verbaasde gezichten? Ja, zelf.

Ik vind bepaalde dingen die mijn hond wel en niet mag doen belangrijk en veel dingen ook zeker niet. Zo hoeft een hond van mij geen pootjes te geven. Zo hoeft een hond van mij niet te gaan zitten bij elke stoeprand. Hoezo zitten bij elke stoeprand, denkt men echt dat wanneer de hond ontsnapt en eens lekker rond gaat neuzen in zijn of haar wijk, hij dan bij elke stoeprand denkt oh wacht...ik moet eerst gaan zitten en wachten tot de baas zegt dat ik weer verder mag lopen, maar er is nu geen baas, wat is een stoeprand eigenlijk?!

Mijn hond mag tot op zekere hoogte zichzelf zijn. Ik wil dat hij naar me toe komt als ik hem roep, dat hij gaat zitten in sommige situaties, en dan niet omdat dat er zo leuk uit ziet, maar omdat ik dat gebruik als afleidingsmethode als hij in een bepaalde mind set zit. Dus even concentreren op een commando.

Er zijn zo veel technieken en methodes om je hond op te voeden. Iedereen is expert en iedereen heeft een mening. Cesar Millan is dierenmishandeling en achterhaald, een anti-blaf riem, een electronisch hek, Martin Gaus. Positief belonen, nooit straffen. Sja.....waar moet je dan beginnen?

Ik ga terug naar onze allereerste gezinshond Duno. Een kruising Golden Retriever Labrador van 7 jaar oud die in het asiel zat. Neem die hond niet, zei de asiel medewerker. Hij is een beetje mesjogge en wild. Mijn ouders dachten....prima. We nemen hem. En ook zij hebben tijd nodig gehad om met hem te trainen en hem grenzen te leren. Duno WAS een beetje mesjogge. Gestoord. Nou en. Als je binnen de grenzen van je huis en je gezin in vrede met zo'n hond kan samen leven, waarom niet zo'n dier een goed huis geven? Het zijn altijd andere mensen (bijna nooit de dieren) die een probleem veroorzaken. Oh lief hondje....mag ik hem aaien? Nee mevrouw, deze hond bijt (naar vreemden). Oh zegt ze en kijkt ons afkeurend aan met een gezicht van jij kan je hond niet opvoeden. Nee mevrouw, deze hond is ietwat gestoord en trekt al die vreemde prikkels niet. Maakt hem geen rotzak, maakt hem een geweldige familie hond....VOOR ONZE FAMILIE. De bouwvakker die in ons huis kluste... mij heeft nog nooooooit een hond gebeten. Laat hem maar los.
Duno kwam zag en overwon. Bouwvakker een gaatje in zijn werkshirt en een verbaasd gezicht. Duno beet nooit door of zag rood, maar hij was wel onberekenbaar. Voor vreemden.

Daarna kwam Lies, de Berner Sennen van 6 maanden. Door ons weggehaald bij personen die niet goed voor haar waren. Getraumatiseerd en verkeerd behandeld kwam ze bij mijn ouders in huis. Mijn vader heeft haar getraind, mijn moeder heeft met haar gespeeld en haar laten zien dat de wereld heel leuk en een speelplein kan zijn. Perfecte, sociale hond geworden. Bang voor sleutels en paraplu (....) maar wat maakt dat uit. We zijn haar niets gaan opdringen. We hielden er rekening mee en that was it. Perfecte hond.

Daarna kwam Lilly, Lilly is de eerste hond die echt in mijn huisje kwam wonen en mijn ouders en ik hadden co-ouderschap. Lilly was 5 toen we haar uit het asiel haalden, zwaar getraumatiseerd, mishandeld, ondervoed en onderkomen. Veel van mijn vrienden zeggen dat Lilly de liefste hond is die ze hebben gekend. Met manieren en goed luisteren. Dat klopt ook helemaal. Vreemde mensen konden haar niet aaien. Mijn dierenarts zei toen, dan wordt ze maar niet geaaid. Zo simpel is het. Je hebt ZO veel soorten honden, je kan niet zo maar op een hond afstappen en zeggen, oh leuk hondje...aaien en zit en lig en knuffelen en doe wat ik zeg. Je kent de achtergrond niet, het gedrag niet. Ik ken ook mensen die Lilly gestoord vonden. Ze was ietwat sociaal gestoord, dat wil zeggen, niet toegankelijk voor aaien en knuffels. Nou en?! Zo lang ik maar genegenheid met haar heb en zij met de mensen die zij fijn vind. Dan maar geen vreemden die haar kunnen benaderen. Ze zou overigens nooit bijten, maar direct weglopen. Kinderen vond ze geweldig. Het dochtertje van mijn vriendin Monique, heeft vaak met haar gespeeld en die twee bij elkaar was heerlijk om te zien.

Terug naar nu, puppy cursus en disclipine.
We nemen Jack als voorbeeld. Jack hebben we (mijn familie en ik) met 12 weken gekregen. Hij was ietwat onderkomen en wat te mager. Veel alleen geweest. Dat is alles. Geen gek uitgangspunt om mee te beginnen. Wat Jack nodig had was de drie R's. Rust, routine, reinheid.
Ik ben eerst eens begonnen met op vaste tijden te voeren, slapen en wandelen, daarna zindelijkheidstraining. Borstelen, grooming. Daarna disclipine. Maar pas NA deze zaken goed op de rit stonden. Ik ben niet halsoverkop een pup gaan halen, ben gaan werken overdag, thuis komend gaan foeteren op die baby omdat ie in huis had gepoept en hem op zaterdag naar een cursus gesleurd om hem te leren volgen enz. Ik heb hem niet 1 keer per dag snel snel laten plassen en kom nu want goede tijden is op tv. Ik ben bewust met hem aan de slag gegaan en heb geprobeerd in de hond te kruipen om te 'lezen" wat hij van het leven verwacht en hoe hij in het leven staat.
Heb je last van je jonge leventje gehad toen je hier nog niet woonde, moeten we daaraan schaven en hoe dan? Door de drie R's. Dat werkt super voor mensen en ook voor honden. Mijn hond mag niet op de bank, niet boven komen en zeker niet in bed slapen. Ook daar zijn de meningen over verdeeld. Roedels liggen in de natuur ook bij elkaar. Klopt, maar dit is een gedomesticeerde hond die in een huis woont, bij mij. Met respect voor mijn hond leer ik hem dat hij net zo fijn kan slapen in zijn eigen mandje als in dat van mij. Los van hygienische zaken waarvan ik ook niet vind dat een hond in bed hoort te slapen.
Hij mag ook niet op de bank. Natuurlijk vind ik het gezellig om 's avonds samen leuk op de bank een film te kijken, waar hij zijn kop op mijn schoot legt en een dutje doet. Maar een bank is voor mensen en honden hebben hun eigen "banken". Als ik bezoek krijg wil ik niet dat zij in hondenharen verwikkeld zijn, of dat de hond de plaats van mijn bezoek bezet.
Ik was ooit in een huis waar de vrouw des huizes mij vroeg op te schuiven zodat de hond op de bank kon. Ik zat op de bank, de hond wilde erbij, ik moest aan de kant. Nou nee.

Wat is nu mijn punt? Mijn punt is dat ik tegenwoordig veel mensen tegenkom die hard aan het werk zijn met hun honden. Op allerlei manieren. En allerlei meningen met elkaar bespreken. Ik vind dat interessant en kies uiteindelijk voor gezond verstand en wat bij mij past. En nog belangrijker, voor wat bij Jack past. Ik volg een hele hoop principes van Cesar Millan. Jack en ik varen daar wel bij. Ik leg hem niet op zijn rug of zij, maar dat is ook niet nodig. Als je consequent bent, en grenzen aangeeft snapt een hond dat echt wel. Ik laat hem kalmeren voor hij voer krijgt als hij opgewonden is en dat doe ik door te wachten tot hij uitgeraast is, hem laat zitten en dan pas voer. Idem dito wat betreft uitgaan. De riem omdoen gaat kalm (zo kalm mogelijk als dat kan met een pup) nadat hij begrepen heeft dat ik wil dat hij rustig wordt. Tijdens het uitgaan op een moment dat ik het zeg, mag hij vrij keten, spelen en rennen. Tot die tijd loopt hij naast me aan de lijn. Met Lilly was dit heel anders, die zou geen meter van mijn zijde wijken. Ze liep altijd los en was nooit wild. Heel andere hond, heel ander principe.

Kortom, een hond kost tijd en bovenal veel energie. Niet iedereen heeft die tijd. Ik zie mensen die hun hond niet eens uitlaten maar in de tuin laten blaffen naar alles en iedereen, hun behoefte in de tuin doen en nooit iets anders zien dan de schutting.
Ik zie mensen die uren met hun hond wandelen en alles daar tussenin. Iedereen doet het op zijn of haar manier. Een hond kost tijd. Heel veel tijd, en kost vind ik niet eens het juiste woord, want als je al in "voor wat hoort wat" termen denkt, bedenk je dan eens wat je ervoor terug krijgt. Ik lach elke dag met Jack. Elke dag leren we van elkaar. Hij laat me dingen zien, ik probeer hem dingen te laten zien en ervaren. Een dier en een mens laten samenleven in 1 huis is iets magisch. En dan woont er ook nog een papegaai in huis die eigenlijk echt de scepter zwaait. Hysterische combinatie. Ik vind het heerlijk!


* "onderweg" met Jack krijg ik door veel mensen inspiratie en tips en meningen die ik heel erg kan waarderen; hiervoor bedankt: J en T en M Vinken, P. Tobben, M. Bongers, C. Millan en vele anderen.












  • Comments(0)//jack.bernersennenlimburg.nl/#post7