De avonturen van Jack

De avonturen van Jack

Waarover deze blog gaat

Suzanne beschrijft de hilarische avonturen van Jack en haar in dit blog.

Rust.

avonturenPosted by Suzanne Sat, January 13, 2018 16:06:30
En als de rust wederkeert.....

3 weken na de aanslag.
Ik lijn Jack aan, we nemen de auto en gaan voor het eerst in 3 weken tijd naar het bos. Niet ons normale uitgaansgebied, niet waar er veel modder is, niet waar we andere hondjes kunnen tegen komen, maar een pad in het bos waar bijna nooit iemand is. Semi-verhard, dus hij hoeft niet te ploegen met zijn pijnlijke poten.
Hij hangt met zijn kop op mijn schouder, zoals hij al doet sinds hij de eerste keer mee ging in de auto en is helemaal door het dolle. De rondjes "rondom de kerk" heeft hij wel gehad. Het aangelijnde wandelen heeft hij wel gehad. Het niet mogen spelen met Diesel, Gunther en DJ heeft hij wel gehad. Hij wil nieuwe dingen ruiken, nieuwe spoortjes volgen en gewoon weer even lekker onbezonnen hond zijn.

Ik ben voorzichtig maar geniet. Ik kijk als hij zijn poot optilt om een plasje te doen. Ik kijk hoe hij probeert zijn plasje onder te graven en ik kijk om me heen of er geen andere honden komen en met name, wat voor soort andere honden er komen.
Hoe jammer, waar ik eerst onbevooroordeeld van alle grote rassen honden hield, merk ik nu dat zodra het een "vechthond....wat is een vechthond eigenlijk?" betreft...ik minder tolerant ben. Ik ben minder tolerant naar mensen. Ik ben minder tolerant in het algemeen. Dat is mijn stuk.

Jack's stuk is ingewikkelder. Zou hij voorheen zonder schroom of spanning met die nieuwe Alaskan Malamute spelen, zo staat hij nu stokstijf van de spanning aan hem te snuffelen, staart zijn staat rechtop en is iedere vezel in zijn bijna 2-jarig lijf gespannen.
De Malamute voelt zijn spanning en na wat gromwerk druipen beide dieren af. Diesel en Gunther naderen en Jack piept van frustratie omdat ik hem niet wil los laten zodat hij met ze kan keten. Zijn vrienden vergeet hij nooit, zijn vrienden blijven vrienden.

Jack heeft moeilijke weken achter de rug. Weken van pijn, zwelling, hechtingen, infecties en onrust. Weken van angst en ongemak. Weken van kalmerende middelen, pijnstilling, dierenarts bezoeken. Weken die een jonge hond niet zou moeten ervaren. Vuurwerk en alles wat bij de jaarwisseling kwam, heeft niet geholpen.
Het gat in zijn oor is dicht en heelt, hetzelfde geldt voor zijn lip. De voorpoten en rechter-achterpoot helen HEEL langzaam en blijven me zorgen baren, ook al zegt de dierenarts dat dit maanden kan duren. Mentaal gaat mijn hond enorm vooruit, van angst en onrust naar blijdschap en plezier. Van irritatie naar knuffelen. Van slapen naar heel erg wakker zijn.

Voor mij, zijn de kaarten opnieuw geschut. Ik weet nu heel goed hoe het voelt als je alles aan de kant zet voor de belangen van een ander, of het nu een dier of een mens is. Van thuisblijven met oudjaar om naast je hond te slapen die bibbert van angst, tot samen lachen als hij weer iets geks doet. De vele dierenarts bezoeken hebben, hoe gek het ook klinkt, enorm geholpen. Professionaliteit, kundigheid, compassie, advies, begrip, ondersteuning. Dus dank dierenkliniek Hoogveld Echt.

Van het hernieuwd respect en hoogachting voor de politie. Van het echt "gehoord" worden, tot troosten als daar toch de tranen komen die ik zo hard probeer binnen te houden. Van het ondernemen van actie tot advies. Van samen tot een oplossing komen. Van niet het gevoel hebben dat je er alleen voor staat tot het kunnen afsluiten. Dus hartelijk dank Politie van de gemeente Roerdalen.

Een high five van Jack en mij, ook naar onze Berner familie: Berner Sennen Limburg, stichting Berner Care, Berner4life, Berner facebook groepen, Stafford groepen en alle andere baasjes die ons een hart onder de riem hebben gestoken en iedereen die mee leeft. Tof!











  • Comments(5)//jack.bernersennenlimburg.nl/#post24