De avonturen van Jack

De avonturen van Jack

Waarover deze blog gaat

Suzanne beschrijft de hilarische avonturen van Jack en haar in dit blog.

De aanslag.

avonturenPosted by Suzanne Thu, December 28, 2017 09:42:48
* ik schrijf dit blog 2 dagen na de aanslag op mijn hond Jack. Schrijftechnisch zal dit niet een van mijn hoogstandjes zijn, maar ik merk wel dat het therapeutisch werkt. Ik tril na het schrijven van dit blog en dat was blijkbaar even nodig om terug te gaan naar de situatie en nu proberen over te gaan naar de orde van de dag.*


De aanslag.

Het is tweede kerstdag van het jaar 2017. Alles glinstert, alle lampjes zijn aan, overal waar ik buiten voorbij loop ruikt het naar draadjesvlees, konijn in het zuur en wafels. Wat een heerlijke tijd, ik ben gek op kerstmis. Ik ben niet gek op oudjaar, maar dat is een heel ander blog.

Het is 11 uur en ik besluit een rondje hondje te doen in de Holst, gebiedje tussen Posterholt en Vlodrop, daar kan Jack fijn even los en rennen, meestal komen we andere honden tegen waar hij mee kan spelen en keten en is hij moe maar voldaan klaar voor de rest van deze mooie kerstdag.

We wandelen een stuk en in de verte zie ik een koppel met 2 grote honden die los lopen. Ik twijfel, ik weet dat Jack soms in zijn jeugdigheid en enthousiasme niet meer luistert en gewoon op zo'n honden afbuldert, wel om te spelen, maar natuurlijk is niet ieder dier OF baas daarvan gedient.

Ik lijn hem toch maar aan, want ik zie de bui al hangen, Jack is wel HEEL erg uitgeslapen en ik ken die mensen en honden niet. Het is een soort onuitgesproken regel dat indien 1 partij de hond aanlijnt, de andere dit automatisch ook doet OF de honden moeten zo tolerant zijn dat ze los KUNNEN en met elkaar vrijelijk kunnen omgaan. Ik loop een stuk richting deze mensen en honden en zie dat zij hun honden niet aanlijnen. Jack kijkt me aan, ik zie dat het staat te springen om een rondje keet en ik besluit hem los te laten.

Ik zie dat de mensen van een afstand geen krimp geven terwijl een mega enthousiaste Berner Sennen op hun af komt rennen. De drie honden rennen even om elkaar heen.

Binnen 2 seconden verandert de sfeer, ligt Jack op zijn rug en zijn er 2 honden aan hem aan het trekken. Het gaat ZO snel dat ik mijn ogen niet kan geloven. Jack gilt, de honden blaffen en het lijkt wel een scene uit een slechte film. Iets in me, iets dat je niet kan beschrijven, iets wat mensen met kinderen moeder instinct noemen, neemt het van me over en ik ren zo hard ik kan door drapperig zand in een asperge-veld richting mijn dier dat zich al lang heeft overgegeven, op zijn rug ligt en waar 2 enorme honden bovenop zitten. De eigenaren staan van een afstandje te kijken. Ik kan niet inschatten of ze verstijft van angst of schrik zijn of dat ze gewoonweg het maar laten gebeuren. Ik ren en ik ren, ik krijs help, ik krijs nee, laat los, ik krijs kom me helpen naar ze, ik krijs naar de honden, nog voor ik bij de honden ben aangekomen heb ik zo'n woede, kracht en energie verzameld en schreeuw ik op een dusdanige manier, dat beide honden direct los laten. Ik denk dat ik even zuurstoftekort heb gehad, want of ik heb een blackout of ECHT geen lucht door een astma aanval, combinatie van pure schrik, rennen en krijsen en adrenaline, maar ik weet dus even niet wat er die paar seconden is gebeurd. Ik kan me herinneren dat de vrouw slapjes aangerend kwam zonder veel motivatie om haar honden weg te krijgen en meen me zelfs te herinneren dat ze zei kom nou eens hier naar een van de vechthonden. Ik weet niet hoe we opeens weer op het pad richting huis staan, maar zie mijn hond van top tot teen onder de modder, een bloedend oor en een poot optrekkend hevig geschrokken staan. Ik heb nog steeds geen lucht maar merk dat dat ene, noem het agressie, noem het instinct, noem het rechtvaardigheidsgevoel het van me over neemt. Ik kom niet uit mijn woorden, ik heb letterlijk zuurstoftekort en ik zeg tegen die mensen die ook nog doodleuk gewoon door willen lopen dat ze even moeten wachten om eens even te zien wat hier nu precies gebeurd is. Of de man nu geschrokken is, of uit pure hufterigheid uit zijn plaat gaat, weet ik nog steeds niet niet, maar ik weet wel dat in 0,1 seconde ik ZO boos word, dat als ik lucht had gehad, ik heb met mijn Giant XL flexi houder voor 50 kilo honden, hem zijn schedel had ingeslagen. De man zei: wil je mij nu aansprakelijk stellen, jouw hond komt aanvliegen, ik zeg jouw honden lopen ook los. Dit is een pup die wilt spelen en jouw honden duiken er gelijk op, een heel verhaal over dat mensen dom zijn, dat zijn honden ook gebeten zijn in het verleden, dat hij nog tegen zijn vrouw zei dat dadelijk zijn hond zich naar mij zou omdraaien enz enz. Alles met een soort van misplaatste trots of macht door het hebben van deze gestoorde honden. Hoe kan het dat een jonge hond van 18 maanden, met puur goede intenties op andere honden komt afrennen en er dan iets klikt in de hersenen van die dieren en ze in plaats van mee sociaal te zijn, ze besluiten hem aan te vallen en terwijl mijn hond zich overgeeft en op zijn rug ligt, de honden dan juist doorgaan? Dat snap ik niet en zal ik nooit begrijpen. De man heeft gelijk als hjij zegt dat ik Jack nooit los had moeten laten, dat stuk klopt en zal mij ook nooit meer gebeuren. Zowel Jack als ik zijn te naief. Dit was een ongelijke strijd, honden met een tik in hun hersenen tegen een lobbus zonder kwaad in de zin. Doorgaan. Scheuren. Bloed. Pijn.

Ik vertel de mensen dat ik astma heb, ik even lucht moet krijgen en de vrouw heeft inmiddels wel door dat dit niet okay is, en zegt dat we er even rustig over praten en naar Jack kijken. De man probeert het been van Jack te betasten en hij krijst het uit, ik draai puur op adrenaline en nog een paar horrormonen en zeg dingen die ik normaal niet zou zeggen. van sorrry tegen die mensen tot dat deze honden hun reputatie weer mooi waar hebben gemaakt. Ik ratel en Jack mankt. Ik probeer erachter te komen waar ze vandaan komen, wat voor honden het zijn en het enige dat ik me herinner is de rassen van deze dieren. Vechthonden. Geen schijn van kans, gemeen, vals. Het rare is, geen angst. Het had allemaal nog eens HEEL anders kunnen lopen als de dieren niet hadden losgelaten, of mij hadden aangevallen of als ik had aangevallen of of of. nachtmerrrie scenario's waar ik probeer niet aan te denken.

Hoe is het nu? Jack is gewond aan 3 poten, 2 ervan zijn onder narcose gehecht. Mijn hond was zo overprikkeld, angstig en had pijn, dat de dierenarts 2 naalden heeft moeten gebruiken voor de narcose. Brak gewoon af door zijn gespartel en gekrijs.
Het lijkt me overduidelijk dat ik op dat moment een zenuwinzinking nabij was.
Jack heeft een gat in zijn oor en nog wat meer oppervlakkige wonden, zowel mentaal als fysiek.

Mijn hond is een bikkel, mijn hond is een held. Mijn hond is niet gestoord. Hij loopt onverschrokken naar zijn beste Golden Retriever vriend na dit incident. Hij blijft voorzichtig met kleine Sayo van 4 kilo. Hij brengt mij zijn knuffels. Hij denkt niet terug aan wat er gebeurd is, althans na een paar nachtmerries, is een en ander mentaal voor hem "gereset".

Voor mij, ik merk dat ik eerst helemaal niet boos was, maar nu ik dit schrijf, tril. Ik zal vanaf nu minder onbevangen met Jack uit gaan, niet omdat ik dat wil, maar omdat ik nooit meer wil dat mijn driekleurige vriend pijn gedaan wordt. Ik merk dat ik sterker ben dan ik dacht, ondanks dat ik een vrouw ben en alleen was. Ik heb niet getwijfeld om in te grijpen, ik had geen angst, het was pure energie en kracht dat die honden hebben los gelaten zonder dat ik fysiek iets kon doen. Dat stuk geeft me energie. Ik moet proberen die energie te blijven bundelen in positiviteit en niet in agressie of boosheid. Zo ver ben ik nu nog niet, ik ben geen robot.

Ik dank mijn lieve familie, Paul, vrienden en Renee van de Ven van dierenkliniek Hoogveld Echt voor alle steun, lieve woorden en hulp. Een letterlijk dikke poot van Jack, die droomt van nieuwe rondjes hondjes, biefstuk en voor wie het leven gewoon door gaat. Het mooie van dieren is dat ze nooit medelijden hebben met zichzelf. Een voorbeeld voor ons allen.







  • Comments(9)//jack.bernersennenlimburg.nl/#post23