De avonturen van Jack

De avonturen van Jack

Waarover deze blog gaat

Suzanne beschrijft de hilarische avonturen van Jack en haar in dit blog.

HELP een puber in huis.

avonturenPosted by Suzanne Sat, September 16, 2017 07:38:12
Het is 07:07 uur op zaterdag ochtend in Huize Vinken. De grote hoekbank staat schreef in de kamer, de mat ligt scheef, er zijn wat kaarsen omgevallen en er loopt een poep opruim mevrouw met haren alle kanten op en een bloeddruk van 200/300 door het huis te stampen. Buiten in de tuin ligt er een prachtige Berner Sennen hond van 1 jaar en 6 maanden oud. Het is buiten 7 graden. Er komen van die lieve stoom wolkjes uit zijn mond en neus als hij ademt. De herfst is begonnen. En het eind van mijn geduld ook.

Het is een beetje routine geworden dat op zaterdag ochtend, al heel vroeg, Paul mijn goede vriend, buurman en familie lid Jack uit laat. Een mannelijke hand met weer andere energie en beide partijen vinden dit fijn.
Paul is een flinke vent die zich niet de kaas van het brood laat eten. Tenzij het af en toe om Jack gaat. Waar ik met mijn 1.64 meter vaak zoiets van kom op, uit de auto (Jack blijft dan stokstijf in de auto zitten met zijn 45 kilo en is niet van zijn plaats te krijgen) heeft Paul zoiets: hij wilt nog even blijven zitten OF zullen we nog een rondje gaan. Met andere woorden, hij is vaak iets soepeler dan ik. Wanneer mijn vader met Jack uit gaat is het weer een heel ander verhaal, training, opvoeding, oefeningen en dan ontspanning. Kortom, ik voel me gezegend dat Jack zo veel fijne mensen in zijn omgeving heeft die het goed met hem voor hebben.

Zo ook vanochtend, ik merk al dat Jack erg wakker is, blaft terwijl hij dat niet mag vanwege de buren en rent rondjes om zijn eigen as. Succes zeg ik nog lachend tegen Paul als hij Jack attack komt halen. Jack besluit blaffend achter de bank te kruipen als verzet....waartegen eigenlijk vraag ik me af? Hij gaat super graag uit, wil overal mee naartoe en mokt als een gek als hij thuis moet blijven met zijn wijsneus. Maar goed, de prins laat zich niet vangen, daagt me uit en ik voel hoe ik mijn geduld verlies. Kalm blijven spreek ik mezelf toe, terwijl Jack ondertussen de hele boel bij elkaar blaft en ik zie de ogen van mijn buurmeisje al draaien. Ik loop naar hem toe, wil hem aan zijn halsband richting de voordeur meenemen en daar begint probleem 1. Hij spartelt als een gek en draait terwijl ik hem vast heb een rondje om zijn eigen as, daarmee bijna mijn arm brekend. Ik foeter tegen hem of hij nog normaal is en laat hem kort los, stop mijn arm terug in het fatsoen en probeer hem weer vast te nemen bij zijn halsband. Hetzelfde herhaalt zich en ik pak hem beet bij de eerste plek waar ik hem te pakken krijg, bij zijn hoofd.

En toen.gromde.hij.naar.me. En nu zullen de mensen die honden opvoeden volgens het principe negeren mij scheef aankijken, maar ik negeer dat soort praktijken dus niet. Ik zal een dier nooit pijn doen, slaan of kleineren, maar in het geval van Jack, een puber die de rangorde binnen de roedel aan het verkennen is, 45 kilo weegt en enorme tanden heeft, is het erop of eronder. De toekomst van zijn balletjes staan op het spel. Dit weet hij natuurlijk niet, want de horrormoontjes gieren door zijn lijf, en castreren is iets wat ik eigenlijk niet wil, los daarvan geloof ik niet dat het altijd alles oplost, maar dat is een heel andere discussie in een blog dat vast nog gaat volgen.
Terug naar het moment van grommen, ik grijp hem bij zijn kop, spreek hem hard toe en sta niet toe dat hij ook maar beweegt. Ik zie dat hij dit heel lastig vind en niet weet wat hij moet. Ik merk dat ik boos word. Nu kan ik twee dingen doen, een fout maken en de boel laten escaleren met alle gevolgen van dien, of uit de situatie stappen. Ik besluit het laatste. Ik denk dat Jack goed begrepen heeft dat ik niet van grommen tegen mij, niet luisteren en de kamer verbouwen ben, maar ik weet ook dat hij last heeft van zijn hormonen en ik zelf echt boos ben. Met zo'n energie corrigeren is gewoon niet goed.
Paul staat ondertussen van een afstand te kijken, ik heb hem al eens eerder uitgelegd dat indien dit soort situaties ontstaan, hij nooit mag ingrijpen, omdat ik met Jack samen moet kunnen leven en dat gezag ondermijnt. Nu ben ik helemaal geen typische baas die zijn Rottweiler of Cane Corso op de rug gooit, zegt kijk eens wat een overwicht ik heb over mijn enorme hond en daarmee geen idee heeft waar hij of zij nu eigenlijk mee bezig is.
Ik ken een man die af en toe een Rottweiler uit laat, bevelen naar hem blaft en de hond uit pure ellende doet wat hij zegt, maar een band hebben ze niet. Dat is niet het soort relatie wat ik wil met mijn dier. Ik wil dat mijn dier een rol heeft in dit huis en ja ik bepaal de regels, maar hij kan wel lekker hond zijn en blijven. Daar hoort kattenkwaad bij, puber gedrag, af en toe de post op eten en soortgelijke grappen. Heel vaak lach ik me slap om zijn gedrag. Maar in mijn opinie valt of staat het gedrag van een stabiele hond met regels, routine en regelmaat. Duidelijkheid. Onzeker baasje, onzekere hond.

Ik zeg wel eens vaker tegen mijn familie dat Jack en ik ondertussen 1 persoon worden, we zijn heel erg hetzelfde. Of dat goed of slecht is laat ik in het midden. Iedereen heeft karakter eigenschappen waarvan deze voor verbetering in aanmerking komen. Zo ben ik standaard vriendelijk en aardig tegen iedereen, maar daagt iemand me uit of zie ik iemand een dier mishandelen dan verander ik in iemand van 2 meter, zonder angst. Dat is niet altijd goed, maar primaire reacties kun je niet altijd even snel veranderen. Jack is net zo, hij is standaard open en vrienden naar andere honden toe, maar begint een andere hond te grommen, blaffen of ruzie te maken, dan is hij er klaar voor. Vandaag zijn deze 2 power krachten even met elkaar het gevecht aangegaan. Een winnaar was er niet in de zin van zo, ik heb mijn hond eens mores geleerd. De winst zit hem in het feit dat degene met de meeste verstandelijke vermogens, ervoor heeft gekozen om de boel niet te laten escaleren.
Ik merk dat puber gedrag en reacties daarop van ZO veel dingen af hangen, hoe slecht gedraagt de hond zich eigenlijk, hoe voel ik me zelf, heb ik een slechte dag dan kan ik wat minder hebben van de wereld om me heen, is dat eerlijk en fair? Beoordeel ik mijn hond daarom strenger dan anders? Heb IK last van mijn hormonen? De hond doet wat de hond doet, hij denkt niet na over het tergen van mij, hij probeert het gewoon omdat dat in zijn systeem zit. Hij denkt niet een uur later nog na over ons "gevecht". Hij ligt lekker buiten te chillen en kijkt me aan wanneer we uit gaan. Ik probeer net zo te leven. In het moment, in het nu. Piekeren over de toekomst doe ik wel eens, maar terug kijken bijna nooit. Honden leren de mens dat. In het nu leven.
Doe ik altijd alles goed met Jack? zeker niet, maar mijn intenties zijn altijd goed en daar gaat het om. Dat voelen dieren. En niemand zei dat het samen leven tussen zo'n verschillende soorten bestaan als mens en dier eenvoudig zou zijn.
Wordt vervolgd...













  • Comments(2)//jack.bernersennenlimburg.nl/#post18