De avonturen van Jack

De avonturen van Jack

Waarover deze blog gaat

Suzanne beschrijft de hilarische avonturen van Jack en haar in dit blog.

Een puber in huis part II.

avonturenPosted by Suzanne Fri, January 27, 2017 09:30:16
Een puber in huis deel 2 (and probably many more to come).

Jack en ik gaan uit. Ik loop even langs Bobbies, dat is een kleding zaakje hier in Posterholt waar ik al menig maal met Jack ben langs gekomen, spulletjes zag, Jack als een speer naar huis ben gaan brengen en terug ben gegaan om een en ander aan te schaffen.
Ik staar door de etalage naar binnen en zie alweer van alles wat ik wil hebben, maar eerst gaan we kijken hoe veel lammetjes er geboren zijn bij de schaapjes op de markt (ik zie er nu al 5) en achter de schaapjes wei is er een stuk waar veld is en Jack lekker kan rennen. Er omheen ligt een stuk begrenst door een poort, wabi, wasabi, waabi?
Ah, met een wadi wordt een bufferings- en infiltratie voorziening bedoeld, die tijdelijk gevuld is met hemelwater.
Dat dus. Met een poort. Belangrijk om te vermelden.

Ik laat Jack los achter het schapenveld en hij rent een stuk vooruit, wacht, rent een stuk vooruit, wacht. Dat vind ik wel mooi, hij wacht op mij, houdt me in de gaten en blijft in mijn buurt.
Hij luistert in principe goed. In principe vind ik al zoiets. Dat betekend dat er uitzonderingen zijn. En dat klopt. He-le-maal, want we zijn nog geen kwartier onderweg als ik me tot mijn grote schrik bedenk dat ik geen snoep voor hem bij me heb. Zonder contraband is Jack heel principieel. Hij luistert dan gewoon niet. He-le-maal niet.
Geef je hond vertrouwen hoor ik zeggen, dus ik loop stug door, Jack danst om me heen en neemt een plastic zakje met niet nader te noemen substanties in zijn bek. Wat zit daar in godsnaam in bedenk ik me. Het kan van alles zijn, drugs, ellende, en god weet wat nog meer. Ik stop quasi mijn hand in mijn normaal gesproken snoepjes jas zak en doe alsof ik snoep heb, zeg kom Jack snoep en roep hem bij me. Enthousiast komt hij aan rennen en gaat netjes zitten. Ik prijs hem, aai hem, roep hoe goed hij luistert en geef hem geen snoep. Want. ik. heb. geen. snoep. bij. me.

Hij draaft keurig netjes aan mijn voet naast me, opkijkend waar zijn snoepje blijft. Ik zeg vrij tegen hem, dat is het commando dat hij los mag en vrij mag rond scharrelen. Hij kijkt me aan met een vernietigende blik en ik zie dat hij door heeft dat ie gefopt is. Hij scharrelt, neust, draaft, en snuffelt er verder op los. We naderen de schapenwei en ik wil hem aanlijnen. Uitdagend kijkt hij mij aan en rent pal de andere kant op.

Ik heb voorziende blik want ik ben bang dat ik weet wat er nu komen gaat. Hij gaat zich echt niet laten pakken of aanlijnen en zint op wraak voor mijn snoep/netniet snoep actie. Ik zie de poort bij de wasabi/waabi/walibi/wabi en ren er langs, wetende dat Jack als ik begin te rennen, altijd achter me aan komt. Zo gelukkig ook dit keer, ik doe snel de poort dicht, hij kan in ieder geval niet richting de schapen of de weg en moet in ieder geval langs mij. Ik geef het commando zit. Hij blaft een duidelijk nee naar me en rent rondjes door de wadi, met 1 poot in het water (per ongeluk) schrikt zich een ongeluk, 4 poten in de lucht en besluit dan te doen alsof hij een paard is. Hij longeert zichzelf zonder longeerlijn. Hoe hij van die perfecte cirkels kan rennen snap ik nu nog niet.

Ik besluit geduldig af te wachten totdat hij uitgeraasd is, tenslotte heeft hij wel een punt. Ik wacht 5 minuten, intussen heeft hij 4 stokken versnipperd, 458934856498753 rondjes gerend en drie duizend keer naar me geblaft (en 1 keer middel vinger opgestoken). Ik heb het koud, ik ben het beu, ik wil naar huis, dus Jack okay genoeg, kom hier. Hij komt, laat zich NET niet aanlijnen en rent weer weg, uiteraard met het nodige machtsvertoon. Nu ben ik niet voor 1 gat te vangen. Ik loop heel rustig naar de poort, doe de poort open, laat alleen mezelf langs, sluit de poort en doe alsof ik richting de schapen loop. Jack staat me van de andere kant van de poort aan te kijken en neemt een aanloop, besluit zichzelf te lanceren en denkt dat hij 3 meter hoog is en dus wel over de poort kan springen. NEE nee nee roep ik en loop terug naar de poort, om hem snel proberen te pakken (het verrassings element) maar niks, 1 mm voordat ik hem de riem om kan doen rent hij weg. Nu wat te doen. Ik heb weer een aha moment, pak een stok en blij komt hij aangerend om ermee te spelen, nog voor hij in de stok kan happen maak ik een duik beweging en gris zijn riem, James Bond taferelen, zo snel was ik. Van schrik laat hij de stok die hij net had gepakt los en kijkt me geschokt aan. Ik lach, doe de riem vast aan zijn tuig en loop doodleuk met hem door de door mij open gemaakte poort richting huis. Met nog een laatste poging mij te tergen begint hij aan een stapel gele sneeuw te likken, ik sta geduldig naast hem. Eet maar fijn wat sneeuw, ik snap dat, ik vind sneeuw ook leuk. Ik kijk hem aan, hij mij en in 1 seconde is alles weer okay tussen ons. We drentelen naar huis, ik geef hem thuis een extra snoepje en tevreden vervolgen we onze dag.






  • Comments(0)//jack.bernersennenlimburg.nl/#post13