De avonturen van Jack

De avonturen van Jack

Waarover deze blog gaat

Suzanne beschrijft de hilarische avonturen van Jack en haar in dit blog.

Woef

avonturenPosted by Cindy Kasius Sat, September 30, 2017 14:27:19

Mijn Belgische, driekleurige vriend en ik staan vandaag in het zojuist uitgekomen honden magazine Woef (Berner Sennen special) bij onze Zuiderburen.

www.woef.be



  • Comments(0)//jack.bernersennenlimburg.nl/#post19

HELP een puber in huis.

avonturenPosted by Suzanne Sat, September 16, 2017 07:38:12
Het is 07:07 uur op zaterdag ochtend in Huize Vinken. De grote hoekbank staat schreef in de kamer, de mat ligt scheef, er zijn wat kaarsen omgevallen en er loopt een poep opruim mevrouw met haren alle kanten op en een bloeddruk van 200/300 door het huis te stampen. Buiten in de tuin ligt er een prachtige Berner Sennen hond van 1 jaar en 6 maanden oud. Het is buiten 7 graden. Er komen van die lieve stoom wolkjes uit zijn mond en neus als hij ademt. De herfst is begonnen. En het eind van mijn geduld ook.

Het is een beetje routine geworden dat op zaterdag ochtend, al heel vroeg, Paul mijn goede vriend, buurman en familie lid Jack uit laat. Een mannelijke hand met weer andere energie en beide partijen vinden dit fijn.
Paul is een flinke vent die zich niet de kaas van het brood laat eten. Tenzij het af en toe om Jack gaat. Waar ik met mijn 1.64 meter vaak zoiets van kom op, uit de auto (Jack blijft dan stokstijf in de auto zitten met zijn 45 kilo en is niet van zijn plaats te krijgen) heeft Paul zoiets: hij wilt nog even blijven zitten OF zullen we nog een rondje gaan. Met andere woorden, hij is vaak iets soepeler dan ik. Wanneer mijn vader met Jack uit gaat is het weer een heel ander verhaal, training, opvoeding, oefeningen en dan ontspanning. Kortom, ik voel me gezegend dat Jack zo veel fijne mensen in zijn omgeving heeft die het goed met hem voor hebben.

Zo ook vanochtend, ik merk al dat Jack erg wakker is, blaft terwijl hij dat niet mag vanwege de buren en rent rondjes om zijn eigen as. Succes zeg ik nog lachend tegen Paul als hij Jack attack komt halen. Jack besluit blaffend achter de bank te kruipen als verzet....waartegen eigenlijk vraag ik me af? Hij gaat super graag uit, wil overal mee naartoe en mokt als een gek als hij thuis moet blijven met zijn wijsneus. Maar goed, de prins laat zich niet vangen, daagt me uit en ik voel hoe ik mijn geduld verlies. Kalm blijven spreek ik mezelf toe, terwijl Jack ondertussen de hele boel bij elkaar blaft en ik zie de ogen van mijn buurmeisje al draaien. Ik loop naar hem toe, wil hem aan zijn halsband richting de voordeur meenemen en daar begint probleem 1. Hij spartelt als een gek en draait terwijl ik hem vast heb een rondje om zijn eigen as, daarmee bijna mijn arm brekend. Ik foeter tegen hem of hij nog normaal is en laat hem kort los, stop mijn arm terug in het fatsoen en probeer hem weer vast te nemen bij zijn halsband. Hetzelfde herhaalt zich en ik pak hem beet bij de eerste plek waar ik hem te pakken krijg, bij zijn hoofd.

En toen.gromde.hij.naar.me. En nu zullen de mensen die honden opvoeden volgens het principe negeren mij scheef aankijken, maar ik negeer dat soort praktijken dus niet. Ik zal een dier nooit pijn doen, slaan of kleineren, maar in het geval van Jack, een puber die de rangorde binnen de roedel aan het verkennen is, 45 kilo weegt en enorme tanden heeft, is het erop of eronder. De toekomst van zijn balletjes staan op het spel. Dit weet hij natuurlijk niet, want de horrormoontjes gieren door zijn lijf, en castreren is iets wat ik eigenlijk niet wil, los daarvan geloof ik niet dat het altijd alles oplost, maar dat is een heel andere discussie in een blog dat vast nog gaat volgen.
Terug naar het moment van grommen, ik grijp hem bij zijn kop, spreek hem hard toe en sta niet toe dat hij ook maar beweegt. Ik zie dat hij dit heel lastig vind en niet weet wat hij moet. Ik merk dat ik boos word. Nu kan ik twee dingen doen, een fout maken en de boel laten escaleren met alle gevolgen van dien, of uit de situatie stappen. Ik besluit het laatste. Ik denk dat Jack goed begrepen heeft dat ik niet van grommen tegen mij, niet luisteren en de kamer verbouwen ben, maar ik weet ook dat hij last heeft van zijn hormonen en ik zelf echt boos ben. Met zo'n energie corrigeren is gewoon niet goed.
Paul staat ondertussen van een afstand te kijken, ik heb hem al eens eerder uitgelegd dat indien dit soort situaties ontstaan, hij nooit mag ingrijpen, omdat ik met Jack samen moet kunnen leven en dat gezag ondermijnt. Nu ben ik helemaal geen typische baas die zijn Rottweiler of Cane Corso op de rug gooit, zegt kijk eens wat een overwicht ik heb over mijn enorme hond en daarmee geen idee heeft waar hij of zij nu eigenlijk mee bezig is.
Ik ken een man die af en toe een Rottweiler uit laat, bevelen naar hem blaft en de hond uit pure ellende doet wat hij zegt, maar een band hebben ze niet. Dat is niet het soort relatie wat ik wil met mijn dier. Ik wil dat mijn dier een rol heeft in dit huis en ja ik bepaal de regels, maar hij kan wel lekker hond zijn en blijven. Daar hoort kattenkwaad bij, puber gedrag, af en toe de post op eten en soortgelijke grappen. Heel vaak lach ik me slap om zijn gedrag. Maar in mijn opinie valt of staat het gedrag van een stabiele hond met regels, routine en regelmaat. Duidelijkheid. Onzeker baasje, onzekere hond.

Ik zeg wel eens vaker tegen mijn familie dat Jack en ik ondertussen 1 persoon worden, we zijn heel erg hetzelfde. Of dat goed of slecht is laat ik in het midden. Iedereen heeft karakter eigenschappen waarvan deze voor verbetering in aanmerking komen. Zo ben ik standaard vriendelijk en aardig tegen iedereen, maar daagt iemand me uit of zie ik iemand een dier mishandelen dan verander ik in iemand van 2 meter, zonder angst. Dat is niet altijd goed, maar primaire reacties kun je niet altijd even snel veranderen. Jack is net zo, hij is standaard open en vrienden naar andere honden toe, maar begint een andere hond te grommen, blaffen of ruzie te maken, dan is hij er klaar voor. Vandaag zijn deze 2 power krachten even met elkaar het gevecht aangegaan. Een winnaar was er niet in de zin van zo, ik heb mijn hond eens mores geleerd. De winst zit hem in het feit dat degene met de meeste verstandelijke vermogens, ervoor heeft gekozen om de boel niet te laten escaleren.
Ik merk dat puber gedrag en reacties daarop van ZO veel dingen af hangen, hoe slecht gedraagt de hond zich eigenlijk, hoe voel ik me zelf, heb ik een slechte dag dan kan ik wat minder hebben van de wereld om me heen, is dat eerlijk en fair? Beoordeel ik mijn hond daarom strenger dan anders? Heb IK last van mijn hormonen? De hond doet wat de hond doet, hij denkt niet na over het tergen van mij, hij probeert het gewoon omdat dat in zijn systeem zit. Hij denkt niet een uur later nog na over ons "gevecht". Hij ligt lekker buiten te chillen en kijkt me aan wanneer we uit gaan. Ik probeer net zo te leven. In het moment, in het nu. Piekeren over de toekomst doe ik wel eens, maar terug kijken bijna nooit. Honden leren de mens dat. In het nu leven.
Doe ik altijd alles goed met Jack? zeker niet, maar mijn intenties zijn altijd goed en daar gaat het om. Dat voelen dieren. En niemand zei dat het samen leven tussen zo'n verschillende soorten bestaan als mens en dier eenvoudig zou zijn.
Wordt vervolgd...













  • Comments(2)//jack.bernersennenlimburg.nl/#post18

Ik zoek baas.

avonturenPosted by Suzanne Wed, July 12, 2017 07:25:55
Ik kijk regelmatig op websites die honden aanbieden ter herplaatsing. Bijvoorbeeld op www.ikzoekbaas.nl, het asiel waar Lilly vandaan kwam: www.smakterheide.nl en bij een aantal facebook groepen, waardoor ik ook Jack heb gevonden (en hij mij).
Wat me opvalt is hoe veel jonge honden en pups ter herplaatsing worden aangeboden.
Als reden wordt altijd allergie of iets in die trant opgegeven. Meestal allergie van een kind.
De waarheid is dat meestal een kind aangeeft een hond te willen, de ouders denken nou vooruit en geen idee hebben waar ze aan beginnen, vooral als je start met een pup. Een pup is een baby en dient als zodanig behandeld te worden.
Dit houdt in, om de paar uur opstaan in de nacht, voeding, verzorging, geld, opvoeding, aandacht, tijd en met name geduld. Als je de opvoeding van een pup op je neemt heb je daar, als je het goed wil doen en een stabiele hond wilt, een dagtaak aan.
Je kunt niet, zoals ik zo vaak zie, je hond voor je werk even een blokje achter je aan sleuren, hem of haar nergens even laten snuffelen en dingen laten onderzoeken in die grote, wijde wereld en hem of haar vervolgens de hele dag alleen laten, om hem of haar dan te straffen dat het arme beest binnen het een en ander heeft gedaan.
Nee nee nee.

Ik lees bovengenoemde pagina's voor de verhalen rondom de hond, de reden van herplaatsing en ik geniet van de prachtige koppies die ik voorbij zie komen. Het liefst zou ik ze allemaal willen hebben. Of nog een mooie, grote joekel van een hond erbij voor Jack (en mij), maar ik denk verder dan mijn neus lang is.
Jack eet biologisch scharrelvoer uit Canada, kost wat maar dan heb je wat, Jack krijgt regelmatig een check bij de tandarts, heeft spelletjes, snoepjes, koekjes, knuffels, een honden zwembad, een mooie, leren riem, een tuigje, lampjes voor in het donker, een aantal manden, koelmatten, koelbanden, enz enz enz, kortom, het hebben van een hond en de hond een goed leven geven kost geld. Heel erg veel geld. Investeer in goed voer en het zorgt ervoor dat je op de lange termijn minder problemen met je hond krijgt, investeer in activiteiten, investeer in een goede dierenarts. Ik weet dat ik mijn hond nu alles kan geven en ik voor mezelf voel dat hij een compleet en goed leven heeft. Zou ik er een tweede hond bij nemen, moet een van beide inleveren. Het is verleidelijk om meerdere honden te hebben, het liefst tien. Maar krijgen ze dan de zorg en de kwaliteit die mijn hond nu krijgt? Het antwoord in mijn geval is nee, dus doe ik het niet. Dat is ook dierenliefde, weten wat je grenzen en limieten zijn en daarover nadenken.
Er zijn uitzonderingen. Denk aan de zwerver die dag in dag uit met zijn of haar hond samen is, hun leven samen doorbrengen, restjes van de straat eten, vaak worden dit soort dieren heel oud en zijn heel gelukkig. Je kunt het erover hebben of deze hond "goed verzorgd" wordt. Ik denk van wel. Vaak zie je dat dakloze mensen die een dier hebben, alles doen en hun dier boven zichzelf zetten, en al hebben zij zelf het koud, het dier heeft het warm.
Mijn maatstaf voor goede verzorging van een hond, is dat de hond gelukkig is.
Dat soort honden heeft geen behoefte aan dure knuffels, de maatstaven voor zo'n dier zijn samen zijn met de baas, zelf op zoek gaan naar voedsel, maar bovenal... een rol hebben en een plek hebben.
Ik ken verhalen van chronisch zieke mensen die hun leven geven voor hun dier, vaak zelf niet goed kunnen eten omdat er geen geld voor is, maar samen heeft dier en mens zo'n intensieve band, dat dat heel veel goed maakt.
Ik hoor ook verhalen van mensen die in schuldsaneringstrajecten zitten, toch een hond nemen en vervolgens bij levensbedreigende problemen geen geld hebben om naar een dierenarts te gaan.

De asiels zitten overvol, er worden uit allerlei landen honden naar hier gehaald met hun eigen set met problemen, mensen kopen impulsief dieren en waar eindigen ze...in het asiel, aan een boom of via via bij rare adresjes. Een hond moet je zien als een gezinslid.
over de plaats die deze hond in het gezin (het roedel) inneemt, daar moet iedereen zelf over nadenken, maar qua tijd, kosten en energie is het een gezinslid.
Ik zou graag willen dat iedereen die een hond, met name een pup overweegt, zich goed inleest, praat met andere honden eigenaren die al pups hebben opgevoed en zich HEEL goed realiseren wat er allemaal bij komt kijken.
Heb je dat gedaan en wil je nog steeds een pup, dan ga je goed beslagen ten ijs en krijg je een verrijking van je leven. Voor de rest van je leven, want het hebben van een hond is verslavend!









  • Comments(5)//jack.bernersennenlimburg.nl/#post17

Een verhaal over een drol.

avonturenPosted by Suzanne Mon, July 03, 2017 15:51:39
Maandag, voor het eerst in lange tijd heb ik op deze mooie, zonnige dag geen plannen. G.e.e.n. Als in, helemaal niks.
Na een intensieve periode ga ik bijslapen, uitrusten, had ik al gezegd niks doen en vooral ook slapen. En slapen.
De zon schijnt, de lounge banken in mijn tuin roepen mijn naam.
Jack, mijn schaduw, volgt me naar buiten en kruipt onder de bank. Ik neem plaats en val direct in slaap. Na wat nog geen seconde lijkt, voel ik een kleine schedel tegen mijn schedel rammen. Jack staat voor me met een smile op zijn gezicht en geeft me kopstootjes. Hij vind dat ik nu wel genoeg geslapen heb (was het daadwerkelijk 20 minuten?!) en dat hij ge-entertaint dient te worden. Geen ge-slaap. Althans niet wanneer ik het tijdstip bepaal. Voor hem gelden uiteraard andere regels.

Ik zucht, sta op met mijn gezicht in de kreukels, lijn Jack aan en loop naar mijn auto. We gaan fijn een stukje rijden, bij de visvijver wandelen en dan weer naar huis. Maar zo ver kom ik niet echt, want op weg daar naartoe zie ik een vrouw met 2 teckels en een ruwharige hond, formaat Beagle. Ze is duidelijk in paniek. Ik kijk haar aan, schat de situatie in en besluit door te rijden, ze geeft immers geen enkel signaal dat ze hulp nodig heeft.

In mijn achteruit spiegel zie ik haar schoppen naar de ruwharige hond. DAT gaat uiteraard te ver, dus ik geef een slinger aan het stuur, stop naast haar en draai mijn raam open. Ze zegt: mijn hond heeft een drol in zijn mond en hij wil niet los laten!! Ik zie paniek in haar ogen, transpiratie druppels op haar voorhoofd en een rood gelaat. In mijn 3 reactie seconden bedenk ik me het volgende: a waarom de paniek over een drol?! b hoezo hij laat niet los, c waarom de paniek over een drol?
Nu moet je weten dat Jack toen hij een paar maanden oud was, een darm parasiet heeft gehad. Ik weet dus alles van poep en drollen. Ik heb handschoenen in alle kleuren waar ik tevens mijn haar mee verf maar dat terzijde. Een drolletje meer of minder doet mij niks.
Ik zeg tegen haar, een beetje met een lachend gezicht, schoppen helpt zeker niet. Maak een vlakke hand, druk in een super snelle beweging de vlakke hand heel even in zijn achterhand.
Ze kijkt me aan alsof ze water ziet branden, het in Keulen hoort donderen, mijn hoofd ziet veranderden in Chewbacca, kortom, ze begrijpt echt niet wat ik bedoel. Ze geeft meer een aai dan een tik op zijn bil en de hond gromt kort naar haar.

Okay, maat vol, ik vraag of ze wilt dat ik een handje help, dankbaar kijkt ze me aan dus ik zet de auto aan de kant, loop op de hond af die een compleet hard geworden drol trots in zijn bek houdt. De drol is duidelijk al oud, ziet eruit als een sigaar en is ECHT geen reden om zo in paniek te raken, maar goed.
Ik nader de hond, die met drol en al, zijn lip optrekt en woest naar me gromt.
Grom maar fijn spreek ik de hond toe, maak een vlakke hand, geef hem een absoluut niet pijn doende snelle beweging in zijn achterflank. Het verrassingseffect. Het werkt want de hond kijkt me met open mond aan, laat direct de drol vallen en probeert te bedenken of hij me alsnog gaat bijten of eieren voor zijn geld kiest. Het laatste is het geval en met een kwispelde staart wil hij nu zijn rondje uit. De vrouw kijkt me aan alsof ik een aureool heb. Ik lach naar de hond en zeg hem dat nu vast zijn tandjes gepoetst gaan worden. De vrouw lacht ook en loopt blij weg.

Ik lach nu zelf ook en denk aan een situatie die we hadden met onze allereerste hond Duno. Ik was mijn haar aan het fohnen, ik hoorde mijn moeder roepen (duidelijk ook paniek) en daar stond Duno in vol ornaat met een muis in zijn mond die hij super trots bij de voeten van mijn moeder als cadeautje neer legde. Mijn moeder rende weg, ik nam mijn vader's werk handschoenen en heb de muis heel heldhaftig in de kliko gedaan (die ik later zelf moest legen, want die muis lag daar in!).
Mijn moeder heeft daarop volgend de afwas borstel gepakt, Dreft op de borstel gedaan en Duno daar zijn tanden mee gepoetst. Duno blies nog weken groene bellen. :)

Jack gedraagt zich de laatste weken eigenlijk keurig, hij snapt het concept "nee", dus eigenlijk niet echt iets sappigs te melden op dat gebied. Iets zegt me dat dat niet heel lang zal duren. Tot die tijd, groetjes van Jack attack!







  • Comments(5)//jack.bernersennenlimburg.nl/#post16

(&*^%$%^(&*

avonturenPosted by Suzanne Wed, April 26, 2017 12:54:28
Het is woensdag 11:40, uitgaanstijd. Jack heeft thuis al zijn lievelingsgroenespelletje door de lucht gegooid, zijn krokodil geprobeerd te vermoorden, de hoogste tijd voor een rondje hondje waar de prins zijn energie (hopelijk) even kwijt kan. Puppy time, hammer time.

We komen de vader van Mark tegen met een chocolade bruine Labrador van 7 jaar, reu, Boris genaamd. De man lijnt Boris aan en ik vraag hem of ze toch even samen mogen spelen, Jack is immers nog een pup, doet nog niet echt aan rangorde en wil alleen maar spelen. Dat is prima zegt Mark's vader en de twee rennen er lustig op los, eten gras en klieren elkaar. Heerlijk om te zien. Om beurten op hetzelfde grassprietje piesen.

De vader van Mark en ik maken een praatje, hij zegt dat hij het best eng vind om Boris af en toe los te laten, vooral zo vlakbij de drukke weg van Roermond naar Heinsberg waar al vele ongelukken met honden zijn gebeurd. Ik vertel hem dat dat mijn ultieme nachtmerrie is en dat ik daar ook altijd zeer alert op ben. Hij vertelt dat zijn hond laatst achter een konijn aan is gegaan, een andere drukke weg over is gerend en kilometers weg was gerend. Oh zeg ik met veel bravoure, dat doet Jack gelukkig niet. Hij is wel van het katten klieren en achterna zitten, maar konijntjes laat hij met rust.

We babbelen nog wat en vervolgen ieder onze weg.

So far so good.

In de verte zie ik een sprinkler installatie staan van een boer die met enorme kracht liters water door de lucht sproeit om de gewassen van water te voorzien. Ik zie iets veranderen in Jack's ogen en zonder om te kijken, naar mij te kijken of uberhaupt te kijken, spurt hij op de water installatie af en rent achter het gedeelte aan dat van koers verandert. Hij vind het allemaal hysterisch en hoort (zogenaamd) helemaal niet dat ik sta te schreeuwen dat hij hier moet komen, rent vrolijk rondjes om de installatie, eet wat gras hier en daar en komt nadat ik met snoep sta te zwaaien op een sukkeldrafje mijn kant op. Snuffelt nog hier en daar en besluit via een omweg door mul zand (hij was al nat van het water, nu is ie ook chocolade bruin door het zand op zijn natte vacht) eindelijk naar me toe te komen.
Ik vloek inwendig en probeer positieve energie te bewaren en uit te stralen.
Fijn dat je toch bent gekomen, wat leuk, zullen we nu verder lopen? (ondertussen denk ik erover om zijn volwassen tanden anders te rangschikken) maar goed, we lopen verder waarna ik vervolgens compleet genegeerd wordt.
Ik ben het beu, ik draai me om, ik wil naar huis, mijn huis is net gepoetst en nu komt de prins chocoladebruin met zand en natte vacht weer naar binnen. Ik vloek hardop, hij kijkt me aan en loopt naast me.

Tot.dat.er.een.konijn.verschijnt.

Het konijn schrikt, rent weg....met Jack erachter aan! Ik roep en roep, hij hoort me totaal niet meer en beiden rennen richting de drukke (80 kilometer) weg N293.

Mijn hart staat stil maar mijn benen niet, ik ren als een waanzinnige achter Jack aan, ik krijs ondertussen in 5 octaven zijn naam en hij luistert niet. Hij is geobsedeerd door dat konijn en weg zijn ze. Ondertussen blijf ik rennen en krijsen en voel heel langzaam een wurggreep om mijn nek en op mijn borst. Mijn snelheid vermindert, het lijkt alsof ik door drijfzand ren.
Een astma aanval dient zich aan, door het gillen en rennen vanuit niets. Jack spurt met 90 kilometer per uur achter het doodsbange konijn aan en net voor ze de weg gaan over steken maakt het konijn een zwieper naar links en rent de akker weer op, in ieder geval weg van de weg. Het konijn geeft gas en Jack kan hem niet meer bijhouden, hoort dan pas mijn angstkreten en staat stokstijf stil. Ik ren ondertussen door nat zand met aardappelen in opkomst en heb een paars hoofd. Piepgeluiden komen uit mijn keel en longen en ik zie sterretjes. Op adrenaline ga ik verder. Hij heeft inmiddels door dat ik buiten zinnen ben en staat daadwerkelijk te besluiten wat hij zal doen, nog een rondje achter het konijn aan of naar een woeste poepopruimmevrouw die ECHT niet blij is en probeert O2 binnen te krijgen.

Hij besluit niks te doen, ik moet nog 500 meter totdat ik bij hem ben en ik ben in anger management een fase 6. Het gaat officieel tot fase 5. Hij staat wat onnozel te kijken, ik pak hem waar ik hem het eerst te pakken krijg, bij zijn hoofd in dit geval.
Ik lijn hem aan en sleur hem door de akker terug naar het pad. Hij loopt naast me en probeert zijn liefste gezicht op te zetten, maar ik krijg geen lucht, hijg als een pakezel, tril als een drilboor en ben woest.

Rien ne va plus. Dat is de status van nu. Er kan he-le-maal niks meer. We zijn thuis gekomen, ik heb hem naar de tuin begeleidt, bak water neergegooid en ik kan nog niet naar hem kijken. Zo boos en geschrokken ben ik. Hier hang ik een mooi verhaal op naar de vader van Mark over dat Jack wel echt van alles uitvreet, maar een konijn, nee die laat hij met rust. Ik ben de rest van de middag klaar met luchtwegverruimende medicatie en ik overweeg om een borrel (of 10) in te schenken.

De prins probeerde net nog met zijn chocoborst die normaal wit is mijn aandacht te trekken, maar hij bekijkt het maar even lekker. Dit wordt de rest van de dag een time out.




  • Comments(2)//jack.bernersennenlimburg.nl/#post15

Uitgaan met andere mensen II.

avonturenPosted by Suzanne Mon, February 06, 2017 07:41:37
Het is maandag ochtend half 7. Jack en ik lopen ons dagelijks "ik ben net wakker en even poep en plas rondje" bij een paadje aan de rand van het dorp. Ik heb een hanekam, jogging broek met foute print en geen sokken aan. Het is nul graden en ik geniet van de temperatuur, zo ook Jack. Hoe koeler hoe beter vinden we.

Nu weet ik dat er rond dit tijdstip, geloof het of niet, een hoop mensen even hun hond uit laten. Jack moet daarom vast aan de lijn, hij heeft 8 meter om rond te rennen, te snuffelen en zijn ding te doen, maar binnen die grenzen blijft het want Jack is gek op andere honden. Hij wil alleen maar met ze spelen. Nu weet ik ook dat er een tijd komt waarin hij zich realiseert hoe groot hij is, hoe groot zijn balletjes zijn, dat er ook geen leuke honden zijn en dat niet elke hond met hem wil spelen. Maar voor nu, een pup van 11 maanden die zich niks aantrekt van loopse teefjes, die dames vrolijk stokken komt brengen en geen idee heeft dat die dame misschien andere bedoelingen heeft, wil hij spelen. Hij vergeet dan ook te luisteren.

Wanneer Jack los loopt luistert hij goed, een en ander met chantage door middel van runderhartjes en andere lekkere snoepjes, maar hij luistert. Op het moment dat er andere hondjes in het spel komen, krijgt hij propjes in de oren, daarom moet hij vast totdat we dit goed onder de knie hebben.

Ik zie in de verte een hond aankomen waar Jack in het verleden veel mee heeft gespeeld, die nu 1 jaar oud is en al vaker naar hem heeft gegromd. Jack is aangelijnd, deze hond loopt los. Ik zie al aan het gedrag van deze hond dat hij ruzie zoekt, hij staat zo gespannen als een speer doodstil, staart Jack in de ogen en zijn haren staan rechtop (overigens zien heel veel mensen dit gedrag niet eens, zijn tijdens de wandeling op hun smartphone aan het rommelen of rennen snel met de hond rond van schiet op, nee je mag niet snuffelen, kom nou en loop door).
Nu wat te doen. Jack is enthousiast, yaaaaaay hai leuke hond, wil je spelen, en op dat moment gromt die hond (ik zal zijn naam niet noemen vanwege privacy redenen) en bijt naar Jack. Nou DAT gaat me te ver. Ik kan natuurlijk niet andermans hond aanpakken dus ik spreek de eigenaar aan en er wordt gezegd dat Jack dan maar terug moet bijten. Let wel, deze hond is formaat Beagle and Jack is....welnu....Jack. 66 centimeter achterhand, de schofthoogte zal nog veel hoger zijn. En hij weegt het driedubbele van die andere hond. Ik besluit de situatie niet te laten escaleren en loop weg, zeggend dat ik dit niet tof vind.
Ik laat Jack even spelen met een stok en nog even ravotten om de wandeling positief af te sluiten.

We komen thuis aan, ik voer Jack, doe de gebruikelijke dingen als ik merk dat ik begin te stomen. Stomen als in stoom uit oren, bloeddruk van 300 en ik voel de kleur rood mijn nek, keel en vervolgens gezicht aanvalt. Kookpunt bereikt, code rood, niveau 5 in anger management. Ik laat Jack lekker eten, stamp met hanekam en al richting het huis van desbetreffende hond. Ik heb geen plan, ik wil dit bespreken want dit is gewoon niet ok.

Ik bel aan, ik hoor de honden blaffen en ik ga het gesprek aan met de eigenaar. Ik zeg rustig, zo rustig als ik dat kan, dat ik de situatie van zo net nog even wil bespreken en dat dit me niet lekker zit, dat ik niet gespannen met mijn hond door het veld wil lopen iedere keer als we elkaar tegen komen, want dat gebeurt een aantal keer per week. Er wordt al direct gezegd dat de hond voortaan als men ons ziet aankomen aangelijnd wordt.
Mijn woede zakt naar een niveau 3. Ik zeg dat is goed, want we kunnen er ook voor kiezen dat ik Jack los laat op het moment dat we elkaar zien, en dan weet ik wat er gaat gebeuren en dat moet niet. Mijn hond lijkt een grote teddy beer, maar a zijn de verhoudingen tussen beide honden niet eerlijk en b wil ik geen herrie, met niemand niet. Met de honden onderling niet en ook niet met de baasjes, er zijn alleen maar verliezers in zo'n situatie.

We praten nog even verder, ik zeg dat het ook geen gelijke situatie is als de ene hond los loopt en de andere aangelijnd is. Er wordt gezegd dat de honden dat onderling moeten oplossen, nu daar ben ik het mee eens, maar in een gelijkwaardige situatie waarbij de honden op zijn minst allebei los lopen, dat schijnt er lastig in te gaan en ik merk dat er bij de eigenaar vragen rijzen over waarom Jack niet los loopt. Het is werkelijk echt de omgedraaide wereld. Wij hebben een aangelijnde situatie zoals dat overigens moet binnen de bebouwde kom en mijn hond wordt gebeten, dan ligt het aan mij dat mijn hond niet los loopt? Bizar. Hier gaan we het niet eens over worden. Ook dit gesprek is niet echt gelijkwaardig, de Amerikanen hebben hier een mooi spreekwoord voor: "you can't argue with stupid".

Enfin, we sluiten het gesprek naar mijn idee goed af, ik denk dat de eigenaar van de andere hond daar wellicht anders over denkt.




Dit is maar 1 verhaal van een 4 x daaglijks uitgaansritueel dat een hoop energie kost. Van mij in ieder geval. De hondjes onderling, dat wordt wel geregeld, maar er zijn een hoop ongebalanceerde honden en daar kan ik niks aan veranderen. Ik denk dat ik Jack Kung Fu ga leren.

To be continued...

*sidenote: 10 tips over honden etiquette, bron www.doggo.nl

http://www.doggo.nl/artikelen/recreatie/hondenetiquette/

*op de foto: Jack en zijn grote nieuwe vriend Hugo en op de tweede foto zijn bestie Wally







  • Comments(0)//jack.bernersennenlimburg.nl/#post14

Een puber in huis part II.

avonturenPosted by Suzanne Fri, January 27, 2017 09:30:16
Een puber in huis deel 2 (and probably many more to come).

Jack en ik gaan uit. Ik loop even langs Bobbies, dat is een kleding zaakje hier in Posterholt waar ik al menig maal met Jack ben langs gekomen, spulletjes zag, Jack als een speer naar huis ben gaan brengen en terug ben gegaan om een en ander aan te schaffen.
Ik staar door de etalage naar binnen en zie alweer van alles wat ik wil hebben, maar eerst gaan we kijken hoe veel lammetjes er geboren zijn bij de schaapjes op de markt (ik zie er nu al 5) en achter de schaapjes wei is er een stuk waar veld is en Jack lekker kan rennen. Er omheen ligt een stuk begrenst door een poort, wabi, wasabi, waabi?
Ah, met een wadi wordt een bufferings- en infiltratie voorziening bedoeld, die tijdelijk gevuld is met hemelwater.
Dat dus. Met een poort. Belangrijk om te vermelden.

Ik laat Jack los achter het schapenveld en hij rent een stuk vooruit, wacht, rent een stuk vooruit, wacht. Dat vind ik wel mooi, hij wacht op mij, houdt me in de gaten en blijft in mijn buurt.
Hij luistert in principe goed. In principe vind ik al zoiets. Dat betekend dat er uitzonderingen zijn. En dat klopt. He-le-maal, want we zijn nog geen kwartier onderweg als ik me tot mijn grote schrik bedenk dat ik geen snoep voor hem bij me heb. Zonder contraband is Jack heel principieel. Hij luistert dan gewoon niet. He-le-maal niet.
Geef je hond vertrouwen hoor ik zeggen, dus ik loop stug door, Jack danst om me heen en neemt een plastic zakje met niet nader te noemen substanties in zijn bek. Wat zit daar in godsnaam in bedenk ik me. Het kan van alles zijn, drugs, ellende, en god weet wat nog meer. Ik stop quasi mijn hand in mijn normaal gesproken snoepjes jas zak en doe alsof ik snoep heb, zeg kom Jack snoep en roep hem bij me. Enthousiast komt hij aan rennen en gaat netjes zitten. Ik prijs hem, aai hem, roep hoe goed hij luistert en geef hem geen snoep. Want. ik. heb. geen. snoep. bij. me.

Hij draaft keurig netjes aan mijn voet naast me, opkijkend waar zijn snoepje blijft. Ik zeg vrij tegen hem, dat is het commando dat hij los mag en vrij mag rond scharrelen. Hij kijkt me aan met een vernietigende blik en ik zie dat hij door heeft dat ie gefopt is. Hij scharrelt, neust, draaft, en snuffelt er verder op los. We naderen de schapenwei en ik wil hem aanlijnen. Uitdagend kijkt hij mij aan en rent pal de andere kant op.

Ik heb voorziende blik want ik ben bang dat ik weet wat er nu komen gaat. Hij gaat zich echt niet laten pakken of aanlijnen en zint op wraak voor mijn snoep/netniet snoep actie. Ik zie de poort bij de wasabi/waabi/walibi/wabi en ren er langs, wetende dat Jack als ik begin te rennen, altijd achter me aan komt. Zo gelukkig ook dit keer, ik doe snel de poort dicht, hij kan in ieder geval niet richting de schapen of de weg en moet in ieder geval langs mij. Ik geef het commando zit. Hij blaft een duidelijk nee naar me en rent rondjes door de wadi, met 1 poot in het water (per ongeluk) schrikt zich een ongeluk, 4 poten in de lucht en besluit dan te doen alsof hij een paard is. Hij longeert zichzelf zonder longeerlijn. Hoe hij van die perfecte cirkels kan rennen snap ik nu nog niet.

Ik besluit geduldig af te wachten totdat hij uitgeraasd is, tenslotte heeft hij wel een punt. Ik wacht 5 minuten, intussen heeft hij 4 stokken versnipperd, 458934856498753 rondjes gerend en drie duizend keer naar me geblaft (en 1 keer middel vinger opgestoken). Ik heb het koud, ik ben het beu, ik wil naar huis, dus Jack okay genoeg, kom hier. Hij komt, laat zich NET niet aanlijnen en rent weer weg, uiteraard met het nodige machtsvertoon. Nu ben ik niet voor 1 gat te vangen. Ik loop heel rustig naar de poort, doe de poort open, laat alleen mezelf langs, sluit de poort en doe alsof ik richting de schapen loop. Jack staat me van de andere kant van de poort aan te kijken en neemt een aanloop, besluit zichzelf te lanceren en denkt dat hij 3 meter hoog is en dus wel over de poort kan springen. NEE nee nee roep ik en loop terug naar de poort, om hem snel proberen te pakken (het verrassings element) maar niks, 1 mm voordat ik hem de riem om kan doen rent hij weg. Nu wat te doen. Ik heb weer een aha moment, pak een stok en blij komt hij aangerend om ermee te spelen, nog voor hij in de stok kan happen maak ik een duik beweging en gris zijn riem, James Bond taferelen, zo snel was ik. Van schrik laat hij de stok die hij net had gepakt los en kijkt me geschokt aan. Ik lach, doe de riem vast aan zijn tuig en loop doodleuk met hem door de door mij open gemaakte poort richting huis. Met nog een laatste poging mij te tergen begint hij aan een stapel gele sneeuw te likken, ik sta geduldig naast hem. Eet maar fijn wat sneeuw, ik snap dat, ik vind sneeuw ook leuk. Ik kijk hem aan, hij mij en in 1 seconde is alles weer okay tussen ons. We drentelen naar huis, ik geef hem thuis een extra snoepje en tevreden vervolgen we onze dag.






  • Comments(0)//jack.bernersennenlimburg.nl/#post13

Een puber in huis.

avonturenPosted by Suzanne Wed, January 25, 2017 10:27:46

Inmiddels is Jack bijna 11 maanden oud en dit gaat niet zonder slag of stoot. De prins zit vol in de pubertijd.

Ik ben jarig. 43 jaar oud. Ik probeer Jack een kroon op te zetten met happy birthday en binnen 2 minuten ligt de kroon in stukken in een hoek van de kamer. Hoe anders was dit met prinses Lilly die ik brullies, t-shirts, truien en jassen en kroontjes op kon doen, complete maskers en ze gaf geen krimp! De taart staat op tafel en Jack waggelt met zijn dikke staart rustig tussen de bank en de salon tafel door, probeert hier en daar een stuk taart te stelen en ligt tevreden nu zijn hele roedel (mijn familie) bij elkaar is naar de feestelijkheden te kijken.


In mijn verjaardagsweekend gaan we iets doen waar ik heel erg van houd, naar de sneeuw! Jack is gek op sneeuw en wederom, hoe anders met Lilly die het liefst de hele dag tegen de verwarming aan lag, wil Jack het liefst de hele dag buiten zijn. Met min 7 ligt de prins prinsheerlijk op de koude tegels buiten olijk rond te kijken. We rijden richting de Ardennen waar zo'n 50 centimeter sneeuw ligt. WAT een heerlijkheid, voor zowel mij als hem. Ik zou willen dat er elke dag 50 centimeter sneeuw viel, ik vind alles er leuk aan, de stilte, de glinsters, het geluid als ik over sneeuw loop, hoe de wereld even vers, nieuw en schoon is als er zo'n mooi wit dek over ligt. Jack rent als een gek rond, springt in bulten sneeuw waar hij nauwelijks uit komt en speelt met andere hondjes. Het enige dat hij echt niet tof vind is de sneeuw scooter. Of het nu het geluid van de motor is, of het feit dat ik weg rijd/scooter (hij kan gerust naast me rennen, maar dat durft hij niet echt) hij wil er niet bij in de buurt komen. Volgens de puber gids zit hij nu ook in een angst fase. Hmm....angst fase, ik weet het niet zo hoor, maar goed, we gaan erin mee en laten hem zogenaamd angstig zijn. Ik sneeuw scooter een paar rondjes, Jack kijkt van een afstandje toe en eet wat sneeuw. Ik geniet, hij geniet, wat willen we nog meer!






Maar nu terug naar de realiteit van vandaag....we wandelen in ons "uitgaansstraatje" en daar komen we Jack's beste vriend Diesel tegen. Diesel is een super lief beest, een kruising tussen een Mechelse herder en iets van (pit)?bull-achtig soort en die twee bij elkaar zorgen altijd voor een stofwolk ala Tasmanian devil en de modder klonten vliegen door de lucht als ze samen door het veld rennen. Diesel heeft Jack al van een afstand gespot en trekt aan de riem om dichterbij te komen, zodra ze met hun neuzen tegen elkaar staan begint Jack als een gek te grommen, trekt zijn lip op en blaft gevaarlijk. Zijn eigenaar en ik kijken elkaar verbaasd aan? Wat is dit Jack zeg ik en geef hem een waarschuwing, het circus herhaalt zich en Diesel duikt weg achter zijn baas, om Jack ECHT niet meer aan te kijken. Ditzelfde gebeurt met Flynn, een prachtige Flatcoated retriever. Ook eerst besties en nu GRRRRRRRRR! Van de kleine baby met mini staart is niets meer over als hij als een gek tekeer gaat tegen deze twee honden. Nu moet ik af en toe (tegen wil en dank) eens checken of de balletjes van Jack goed zijn ingedaald, zit alles zoals het moet, ontwikkelt hij zich goed....en dit heb ik al een tijdje niet meer gedaan. Ik besluit toch maar eens een en ander te onderzoeken en binnen korte tijd zijn zijn balletjes ballen geworden. Jack is in de pubertijd!

Mijn vriendin Anna en ik hebben het regelmatig over horrormonen in plaats van hormonen dus ik kan me helemaal voorstellen voor een knap ventje zoals Jack, dit behoorlijke veranderingen voor hem zijn. Hij plast ook nog maar heeeeeeel af en toe als een meisje. Kortom, de puber fase is meer dan aangebroken.

Zo ook een dag later, ik ben aan het kokkerellen. Geuren van runderliesbraadstukken vullen mijn huis, kip met knoflook schotel in de oven, soep....ik kook graag en veel. Ik loop heen en weer door mijn huis, afwassen tussendoor, ingredienten snijden. Ik kom even de kamer binnen om een muziekje op te zetten en Jack zit in een hoekje bij de bank me aan te kijken. Ik spreek hem toe met vriendelijke stem en zeg dat ik me voor kan stellen dat hij met zijn enorme neus nu echt wel honger krijgt. Iets in zijn blik zegt me even verder te kijken dan mijn neus lang is en ja hoor. Meneer heeft doodleuk tegen mijn nieuwe stoffen stoel aangepiest. T%$^&(*^%^&*( hel en verdoemenis, JAAHHAackk! Hier komen! Hij blijft wijselijk in zijn hoekje zitten. Ik negeer hem en ga direct aan de slag met het opruimen, schoonmaken, poetsen, ontsmetten, geur verwijderen hoejehetooknoemt. Ik neem hem daarna mee uit voor een wandeling. We komen terug, de prins gedraagt zich voorbeeldig de rest van de dag. Zo mag hij bijvoorbeeld niet op de bank, maar heeft met zijn mooi hoofd fijn een aantal trucjes bedacht hoe hij toch zo dicht mogelijk bij mij kan zitten. We kijken samen naar CNN naar de Donald Trump poppenkast.




Een dag later.....om half 6 in de ochtend word ik gewekt door kokhals geluiden, ik probeer me te bedenken waar ik ben en wat die geluiden zijn als ik door heb dat Jack misselijk is. Ik ren naar beneden, uiteraard met alle kleding die maar mogelijk is verkeerd om aan, om Jack vervolgens rode dingen uit te zien spugen. Wat IS dat? Het is ijskoud, Jack rent ondertussen rondjes in de tuin en ik probeer te analyseren wat hij nu precies heeft uitgespuugd. Aha, hij heeft een plastic bot, meneer heeft dit in stukken gebeten (blijkbaar) en vervolgens opgegeten. Kom er maar op. Hij heeft inmiddels Acana biologisch voer uit Canada met verse vis en scharrel dieren, maar rode plastic stukken hebben zijn voorkeur? Ik schud mijn hoofd en ruim de zooi op.

Later op diezelfde dag kom ik beneden na een wasje aangezet te hebben en wat blijkt, op precies dezelfde plek op mijn stoffen stoel heeft hij zijn poot opgetild. Nu is de maat vol. Het rondje waar we normaal 45 minuten over doen loop ik in 20! minuten. Jack rent naast me met zijn tong uit de bek en probeert me bij te houden. Ik kan mijn hond uiteraard niet straffen voor iets wat in zijn natuur zit, maar af en toe heb ik ook emoties en word ik woest. Ik heb verhalen gelezen op het internet van andere honden eigenaren die een compleet andere hond kregen terwijl de hond aan het puberen was, nu is dat met Jack gelukkig (nog) niet het geval, maar ik denk dat ik mijn borst nat kan gaan maken voor wat er nog komen gaat.


To be continued!





  • Comments(7)//jack.bernersennenlimburg.nl/#post12

Uitgaan met andere mensen.

avonturenPosted by Suzanne Fri, October 28, 2016 08:47:50
Het is 07.15 en ik loop met Jack in het donker richting het uitgaansstraatje. Dit is niet verlicht, dus ik heb besloten een zaklamp mee te nemen, zo trap ik niet in ellende en kan ik de zaklamp eventueel als wapen gebruiken bij onverlaten. En ik kan in mijn eentje disco houden want dat kleine ding is super fel en schijnt echt wel 2 kilometer in de verte. Ik heb er per ongeluk al menig slapende vogel mee laten schrikken door hem of haar bruut wakker te schijnen.

Jack heeft ook zijn lampjes om, zo is hij zichtbaar voor andere mensen en voor mij. Een zwarte hond in een totaal zwarte omgeving, dat zie zelfs ik niet met mijn kattenogen.
Ik doe hem vandaag de stoere, mannelijke kleur groen om. Ik mag van mijn omgeving geen zachte, zoete kleurtjes voor Jack meer kopen. Hij is tenslotte een stoere vent en in het verleden met mijn andere hond Lilly kon ik wel eens helemaal los gaan met kleuren, regenboog motiefjes, hartjes en andere....vrouwelijke...dingen. De lichtband die ik om doe is van het merk Karlie, kost 9,99 en is op te laden via een bijgeleverd usb kabeltje.



Ik hoop dat ik de andere hondjes Dexter of Diesel tegen kom. Dexter een pup net zo oud als Jack, ras Bull terrier en Diesel een mix Mechelse herder met Stafford met een prachtige tijger motief vacht. Beide geen misselijke rassen.
Die honden bij elkaar is 1 grote stuif bal van stof, vacht, tanden en spelen en vooral....blijdschap. Deze honden zijn allemaal vrolijk, alert, vriendelijk en sociaal. Ik ben zo blij dat Jack in zijn pup tijd deze honden heeft leren kennen en samen met ze opgroeit en met name, dat ze samen ondanks dat het alle drie mannetjes zijn, het zo leuk hebben samen.

Helaas tref ik geen van deze honden (samen met hun fijne baasjes) aan, daarentegen komt er een vloekende man met duidelijk een ochtend humeur, die ik niet goed kan zien want ik wil hem natuurlijk niet verblinden met mijn zaklamp/wapen (nog niet) dus ik blijf even stil staan om de situatie te beoordelen. Van een afstand zie ik een grote hond, iets van een Duitse herder soort met grote, vloekende man die verwoed probeert zijn hond zijn riem terug om te doen. Okay deze grote hond loopt dus nu los van de lijn, aan het gevloek van de man te horen, is dit geen vriendelijke hond en zet ik me schrap voor een regen van tanden en een grote Herder die op mijn pup Jack gaat vliegen. Ik sta stil, verzamel energie om kalm en kordaat over te komen en zo nodig de herder op afstand te houden (op zo'n moment ben ik niet bang, het bibberen begint daarna thuis pas) en denk aan methodes hoe ik eventueel twee vechtende honden uit elkaar kan krijgen zonder inzet van mijn zaklamp. Belangrijk om te vermelden dat Jack nog NOOIT heeft gevochten, elk hondje wat voor soort dan ook leuk en knap vind en zelfs als andere honden naar hem happen, blij kwispelt en denkt oh leuk...spelen! Een en ander gaat zeker veranderen wanneer Jack wat meer hormoontjes (horrormoontjes noemt mijn vriendin Anna dat) krijgt en beseft dat het geen Pekinees is. Tot die tijd kan hij in ieder geval al op commando blaffen, dus ik overweeg dat element in te zetten als waarschuwing.
De man vloekt en vloekt en trekt aan het hoofd van de herder die eigenlijk in een soort bevroren staat is. Dat kan goed en slecht zijn. Jack draait intussen rondjes om zijn eigen as om proberen te gaan spelen met deze hond. Ik blaf VOLG naar Jack en hij staat me aan te kijken met knipperende wimpers (smelt) en gaat netjes zitten. Dat hoefde nu ook weer niet, maar goed gedaan Jack.
Enfin, klaar voor de strijd, Jack heet niet voor niets Jack Attack, bereiden we (ik) ons voor.

De man heeft de hond inmiddels met veel gefriemel en slechte taal de riem om gedaan. Hij komt dichterbij, de hond blijft stokstijf staan en de man snauwt boos tegen me, jij met je zaklamp, daar is mijn hond doodsbang voor!
....... beep beep beeeeeeeeeeppp.....stilte. In ieder geval van mijn kant. What the ......beep just happened? Er komt een worstelende mix van hond en eigenaar op ons af, al vloekend en dan is je enorme herder bang voor een zaklampje van 100 gram? Hier heb ik even niet van terug dus ik sta verbaasd en verdwaasd en val stil (en geloof me, dit komt niet vaak voor). De man zegt: kom Hugo (Hugo?!!) we draaien ons wel om, stuurt me een vuile blik en beent weg, de hond opgelucht achter hem volgend.

Nu maak ik van alles mee tijdens het uitgaan met Jack, van enorme Rottweilers Basje genaamd, wie een schat van een hond is, maar ook een echt mannetje en nu Jack nog tolereert omdat het een pup is, maar waarvan de eigenaar zegt dat als Jack kleuter af is, een en ander kan veranderen. Van Fred de Cocker Spaniel, die vroeger verkering had met Lilly (die twee waren super lief samen) maar die niet tegen mannetjes honden kan en rood ziet tot speel buddies van Jack zoals DJ de Labrador en Elvis de Golden Retriever, die Jack hebben geleerd boer te zijn en vooral mais te oogsten en Cane en Juke, 2 prachtige honden die geweldig samen spelen.
Cane een hond is die zo'n slordige 70 kilo kan gaan wegen. Hulde aan deze honden. Echte honden zonder issues die gewoon doen en niet denken.
Van Lulu een of andere witte fluffball hond die circus acts opvoert en echt entree kan vragen, maar die niet met andere honden kan en vooral Jack met die kleine, blinkende tanden eens graag zou willen bijten.
Van een Beagle die gewoon niet meer wil lopen wanneer hij Jack ziet en stokstijf stil blijft staan om vervolgens naar Jack te staren (ik ben er nog niet uit wat hij precies wilt, is het een soort stealth modus of wil hij ook spelen) tot up Jack Russels die alleen maar rondjes in de vloer frezen.

Ik vind alles leuk, maar het valt me wel op, dat hoe kleiner het ras, hoe minder beleefd deze honden vaak zijn. En dan druk ik me beschaafd uit.
Ik vind het grappig om te zien wat voor een betere klik ik heb met mensen die ook grote rassen honden hebben, dan met mensen van het formaat stoep tegel. En ook hierin zijn er uiteraard uitzonderingen.

En van kleine honden zijn het voornamelijk de baasjes die tegen me zeggen "je houdt je hond toch wel vast he?!"en "kun je hem wel houden"? en "wat een enorme hond, trekt hij je niet omver?"
En zo nog 40 varianten. Ik geef daar niet eens antwoord op. Ja Jack is een grote hond, ja Jack is 1 (een) grote spier bundel...nu al met zijn 8 maanden en ja Jack heeft grote tanden, ik snap dat wanneer je een foto ziet van Jack met een bot van een meter die hij binnen een dag tot pulp vermaalt je denkt...oei.... maar zeg nou zelf.....ziet dit eruit als een hond die (kleine) of wat voor honden dan ook, met zijn tanden tot zaagsel maakt? Niet echt vind ik. Ik geef mijn lieve Jack een knipoog, ik zweer dat hij terug knipoogt en we lopen samen ontspannen naar huis.






  • Comments(2)//jack.bernersennenlimburg.nl/#post11

If dogs could cook.

avonturenPosted by Suzanne Wed, October 05, 2016 12:30:48
En now for something completely different.....hondenvoeding. Hoe wegwijs te worden in de jungle die de voedingsindustrie heet? Wat betreft voeding voor mensen, daarvan weet ik een beetje. Daar heb ik me dankzij mijn zus, die voedings- en gezondheidscoach is in verdiept. ( http://www.dehormoonfactor.nl )

Maar toen het ging om het beste voer voor mijn hond, was het different koek.


Ik wist van begin af aan dat ik brokken wilde voeren. Voor mij heeft een brok een aantal voordelen. A het is makkelijk, b het is makkelijk. Ik spendeer uren per dag aan mijn hond. Wandelen, trainen, borstelen, voeren, opruimen, poetsen, socialiseren enz enz. Voeding moet wat mij betreft makkelijk zijn, vooral ook omdat we veel op pad zijn en Jack op andere plaatsen logeert. Ik moet een reismandje voor hem kunnen inpakken met voeding, zijn knuffels, zijn dekentje, en het liefst ook nog alle knuffels en mandjes en spelletjes enz enz, maar ook hier gaat op....zo makkelijk mogelijk.
Brokken it is dus.
"Ja maar vers vlees is veel beter voor een hond hoor ik zeggen". "Je hebt diepvries worsten hoor ik een ander zeggen". Klopt misschien, maar ik heb beperkte capaciteit in mijn diepvries en bovenstaande feiten spelen mee.

Onze eerste hond Duno at met de pot mee. Dat vond hij heerlijk. Van groenten tot jus tot vlees en brood (en af en toe een frikandel) werd ie heel erg blij. Duno is 16 jaar oud geworden. Toen kwam beresterke Lies, Lies kreeg brokken. Volgens mij van het merk Croc. Dierenspeciaalzaak houders noemden het een minder superieure brok, maar ook Lies mocht 13 jaar oud worden, deed het super goed en glansde als een spiegel. Toen kwam prinses Lilly, dit was een ietwat ander verhaal, mede door haar voorgeschiedenis waar zij als pup al veel te weinig voer had gehad. Ze is dan ook altijd te klein gebleven voor haar ras, maar is 11 mogen worden en heeft nagenoeg geen gezondheidsklachten gehad. Ik voerde haar brokken van het merk Prins. Toen ze zelfs ietwat te zwaar werd het Light en daarna senior. Een en ander bijgestaan door het Prins care team.

Nu komt hier Jack, een hond uit Belgie waarvan ik weet waar hij vandaan komt en ook wat voor voer hij voordat hij bij mij kwam wonen kreeg. Denkadog large breed pup. Een kwalitatief goede brok volgens kenners waartoe ik mezelf zeker niet reken.

Wat vind ik belangrijk aan een brok? Om te beginnen dat de brokken niet op dieren zijn getest, dat er alle voedingsstoffen in zitten die een hond nodig heeft en misschien wel het aller belangrijkste...hoe is de brok tot stand gekomen. Als er op de zak staat dat er kip in zit, bedoelen ze dan ook de poten, de kop en ingewanden? Of is het enkel het vlees? Zit er chemische- en kunstmatige rotzooi in? Ik probeer zelf zo goed mogelijk op mijn eten te letten en eet al jaren zonder smaakversterkers en kook niks uit pakjes. Wil ik dan mijn lieve hond Jack, waar ik alles voor doe, waarvan ik wil dat hij zo oud mogelijk en zo gezond mogelijk word, blootstellen aan allerlei chemische troep?

Ik vroeg mijn vaste dierenarts om advies. Hij adviseerde Eukanuba large breed puppy. Ik ben gaan googelen op ervaringen en wat ik las was goed. Mooie ontlasting, goed voer met goeie ingredienten en iets over de verhouding tussen fosfor en calcium. Dingen waar ik geen verstand van heb. Ik sprak de eigenaar van een dierenzaak uit de buurt die tevens een goede vriend van me is en hij adviseerde mij een merk Nutro genaamd. Ik ging vergelijken, stuurde de lijst van ingredienten en dus ook de hoeveelheid fosfor en dergelijke naar mijn dierenarts. Zij rekenen uit of voor mijn ras hond, deze verhoudingen goed zijn. Ook het aantal calorien enzovoorts zijn belangrijk. Nogmaals, allemaal dingen waar ik geen verstand van heb. Ik wil gewoon het beste voor mijn hond en zie door de bomen het bos niet meer!

Gelukkig kon ik zoals altijd terug vallen op mijn vriendin Petra van http://www.dogsandadvice.nl/Home/index.php/ waarmee ik heel erg op 1 lijn zit qua denkwijze over voeding en ook een hoop andere dingen wat betreft honden. Zij weet wel iets over de verhoudingen van voer en gezondheid en bovenal, dat het allemaal een beetje kosher is.

Ze stuurde me wat links en een aantal goeie opties.

Ik ben uitgebreid onderzoek gaan doen op internet en vond daar het merk Edgard & Cooper. Ze gebruiken enkel vers vlees, dus geen vlees meel. Dit is vermalen zooi met allerlei delen van dieren die je niet wilt samengevoegd met chemische troep.

Ze hebben nog een aantal andere voordelen en dingen die ik belangrijk vind, zo is het voer dus niet op dieren getest, zijn echt bezig met de gezondheid van je hond en niet uit op winst, zo dragen ze 10% van al hun opbrengsten af aan goede doelen voor honden en is zelfs de zak waarin het voer zit, afbreekbaar. Leuk detail is dat dit merk ook uit Belgie komt. Een land en cultuur die ik een warm hart toe draag.

Overigens is geadviseerde voer fabrikant Eukanuba inmiddels overgenomen door gigant Mars Inc. (ja die van de heerlijke repen die ik vroeger per 10 at) en is Mars ook eigenaar van onder andere de merken Nutro en Royal Canin.

Om het voer van Royal Canin wordt een (chemisch) laagje met smaakversterker geperst, zodat de honden de brok lekker vinden. Ik wil gewoon een eerlijke brok, waarvan ik weet wat erin zit en waarvan ik weet waar het vandaan komt. Egard & Cooper is daar duidelijk in en maken geen loze beloftes. Wat ik ook belangrijk vind is service. Kan ik iemand bellen als ik vragen heb over voeding of hoeveelheid of over andere gerelateerde zaken? Ja is daarop hun antwoord, sterker nog, je kan ze mailen of bellen met vragen zoals hier op hun site vermeld (HUMOR!) en ik plak even een stukje:

Moet ik mijn hond water geven?>

Absoluut! Je hond is geen cactus, hij lust regelmatig een paar slokken fris water. Zet dus altijd vers water in z’n buurt als je hem eten geeft.

Jullie voeding klinkt geweldig. Mag ik het aan mijn man geven?>

Onze voeding klinkt inderdaad zeer menselijk en gezond. Da’s omdat we zakendoen met een hart voor honden… en mensen. Maar we hebben geen licentie om onze voeding ook voor menselijke consumptie te verkopen. Edgard & Cooper is lekker en supergezond, maar alleen voor je hond!

(meer hier: http://nl.edgardcooper.com/pages/faq)

Zoals met heel veel dingen als je dieren hebt, geldt ook hier weer, zoek iets dat bij je hond en bij jou past. Ik lees verhalen van mensen die hun hond al jaren Aldi brokken geven en waar de hond het fantastisch op doet, of mensen die zweren bij door de dierenarts verkochte merk Hills. Ik ga wel eens naar een super grote dierenzaak in Duitsland hier vlak over de grens, waar ze minstens 50 soorten voer hebben (en dan heb ik het alleen over merken brokken). Wat moet je dan kiezen? Door wie worden ze gesponsord? Wat is eerlijkheid? Mijn advies: kijk wat je belangrijk vind, wat er bij je beurs past is ook belangrijk. Ook voor een kleinere beurs zijn er goeie opties.

Bedankt voor de adviezen Petra Tobben en Harald Hinnenberger.








  • Comments(5)//jack.bernersennenlimburg.nl/#post10
« PreviousNext »