De avonturen van Jack

De avonturen van Jack

Waarover deze blog gaat

Suzanne beschrijft de hilarische avonturen van Jack en haar in dit blog.

Uitgaan met andere mensen III.

avonturenPosted by Suzanne Thu, April 19, 2018 09:51:10
Uitgaan met andere mensen III.

Het is een prachtige zondag namiddag en mijn moeder en ik besluiten voor het avond rondje even samen met Jack door het outlet te lopen, zo kunnen we nog even trainen in het lopen door groepen mensen en drukte.
Hij gedraagt zich keurig, volgt netjes, loopt aan de voet en vind het allemaal helemaal prima.
Wat me opvalt en ook begint te irriteren zijn twee dingen. De honden die er rond lopen met slechte manieren (of eigenlijk, de baasjes ervan hebben slechte manieren) en diegenen die reageren op mijn hond alsof het een stinkdier is of een stekelvarken of iets of iemand met kwaad in de zin. Aziatische mensen bijvoorbeeld komen heel vaak direct naar Jack toe en willen met hem op de foto of knuffelen omdat dit ras daar nu eenmaal iets minder vaak voorkomt, maar ik ervaar dat er ook heel veel mensen buiten proportie op ons reageren.

Een hond is voor ons westerse mensen bijna (en in mijn geval zeker) een lid van het gezin. Een dier dat verzorgt dient te worden. Hoe we daarover denken in Nederland laat het aantal zwerfhonden dat we hebben zien. Geen. Er zijn geen zwerfhonden in Nederland en daar ben ik enorm trots op.
Dat grote groepen mensen, vaak niet Westers, daar anders over denken vind ik prima. Vrijheid blijheid. Maar dat deze mensen mij vernietigend aankijken omdat ik met een joekel van een hond kom aanlopen terwijl zij Lacoste sneakers willen scoren of die Prada tas en met een enorme boog om mijn hond heen lopen en doen alsof de wereld vergaat, gaat me wat ver.
Een gezin komt aanlopen, zien mij en Jack naderen en blijven stokstijf staan. Ze klampen zich aan elkaar vast en het jongste kind krijst zelfs even kort hysterisch. Dit soort situaties gebeuren een paar keer en ik wil naar huis.

Nog geen 10 minuten geleden ben ik enthousiast naar 2 mensen toegelopen die een enorme Deense Dog bij zich hadden. Formaat B pony, 77 kilo. Compleet uit mijn dak stelde ik vragen als: "kan hij van je bord mee eten", "waar slaapt ie" en wil je zoontje ooit wel eens op hem pony rijden? Deze mensen en ik genieten van deze heerlijke hond. Voor mij geldt sowieso, hoe groter hoe beter, dus formaat van een hond is voor mij geen thema.
Ik snap ook dat, vaak ouderen en mensen met kleinere rassen honden, Jack als bedreigend kunnen zien. Een oudere dame vertelde me eens: hij is zwart en zo groot. Ik ben bang voor honden. Ik kan dat respecteren en zorg dat deze dame zich veilig voelt en loop met Jack aan de andere kant van de weg langs haar. Niemand mag zich naar voelen door mij of mijn dier.
Ik begrijp dat iedereen anders is, andere opvattingen heeft en anders in het leven staat, echter, zodra je je in een grote groep mensen begeeft, moet je juist dan proberen met elkaar door een deur te kunnen.
Hond en mens, klein en groot, Prada en Gucci, frietjes of Chinees.
Het contrast van nu kon niet groter zijn dan eerder op de dag, waar de eigenaren van 87 van hetzelfde ras hond bij elkaar kwamen en hun liefde voor de Berner Sennen hond deelden.
Daar voelde ik me thuis, hier voel ik me aangevallen en tekort gedaan. En Jack tekort gedaan. Want anders dan de ongemanierde hond die agressief uitvalt tegen Jack en de Chiwawa die het het hele outlet bij elkaar blaft, steelt hij de show wat mij betreft met een 10+ voor gedrag.
Moet hij niet eens even plassen vroeg mijn moeder tijdens onze wandeling? Ik zeg nee, hij mag helemaal niet plassen nu, hij is aan het volgen. En volgen betekent niet plassen, maar rustig en ontspannen naast me lopen. Ook zo'n tripje naar het outlet of stad is training. En training is wat er nodig is om honden sociaal te laten deelnemen bij dit soort gelegenheden. Daar valt bij heel veel baasjes nog wat... laten we het noemen "ervaring" op te doen.

Jack heeft de wandeling afgesloten met een rondje groen en keet om dat wat hij eventueel heeft opgebouwd tijdens de wandeling even goed af te sluiten en zijn energie kwijt te kunnen. Een hond die moe en voldaan is, is een brave hond. We komen thuis, hij slaakt een diepe zucht en valt in slaap. Ik kijk naar hem en ben net zo tevreden als hij.
Eind goed al goed.



Kattekwaad uithalen met de mat.











  • Comments(1)//jack.bernersennenlimburg.nl/#post26

10 jaar Berner Sennen Limburg!

avonturenPosted by Suzanne Tue, April 03, 2018 12:57:18
Dit jaar bestaat Berner Sennen Vereniging Limburg 10 jaar en dat wordt gevierd!

Er zijn tal van activiteiten rond het jubileum, een Berner wandeling en bijbehorende dag en een mooie win actie.
Deze vind je hier:

https://www.facebook.com/BernerSennenLimburg/photos/a.238394492898273.58885.131410186930038/1947502671987438/?type=3&theater



  • Comments(2)//jack.bernersennenlimburg.nl/#post25

Rust.

avonturenPosted by Suzanne Sat, January 13, 2018 16:06:30
En als de rust wederkeert.....

3 weken na de aanslag.
Ik lijn Jack aan, we nemen de auto en gaan voor het eerst in 3 weken tijd naar het bos. Niet ons normale uitgaansgebied, niet waar er veel modder is, niet waar we andere hondjes kunnen tegen komen, maar een pad in het bos waar bijna nooit iemand is. Semi-verhard, dus hij hoeft niet te ploegen met zijn pijnlijke poten.
Hij hangt met zijn kop op mijn schouder, zoals hij al doet sinds hij de eerste keer mee ging in de auto en is helemaal door het dolle. De rondjes "rondom de kerk" heeft hij wel gehad. Het aangelijnde wandelen heeft hij wel gehad. Het niet mogen spelen met Diesel, Gunther en DJ heeft hij wel gehad. Hij wil nieuwe dingen ruiken, nieuwe spoortjes volgen en gewoon weer even lekker onbezonnen hond zijn.

Ik ben voorzichtig maar geniet. Ik kijk als hij zijn poot optilt om een plasje te doen. Ik kijk hoe hij probeert zijn plasje onder te graven en ik kijk om me heen of er geen andere honden komen en met name, wat voor soort andere honden er komen.
Hoe jammer, waar ik eerst onbevooroordeeld van alle grote rassen honden hield, merk ik nu dat zodra het een "vechthond....wat is een vechthond eigenlijk?" betreft...ik minder tolerant ben. Ik ben minder tolerant naar mensen. Ik ben minder tolerant in het algemeen. Dat is mijn stuk.

Jack's stuk is ingewikkelder. Zou hij voorheen zonder schroom of spanning met die nieuwe Alaskan Malamute spelen, zo staat hij nu stokstijf van de spanning aan hem te snuffelen, staart zijn staat rechtop en is iedere vezel in zijn bijna 2-jarig lijf gespannen.
De Malamute voelt zijn spanning en na wat gromwerk druipen beide dieren af. Diesel en Gunther naderen en Jack piept van frustratie omdat ik hem niet wil los laten zodat hij met ze kan keten. Zijn vrienden vergeet hij nooit, zijn vrienden blijven vrienden.

Jack heeft moeilijke weken achter de rug. Weken van pijn, zwelling, hechtingen, infecties en onrust. Weken van angst en ongemak. Weken van kalmerende middelen, pijnstilling, dierenarts bezoeken. Weken die een jonge hond niet zou moeten ervaren. Vuurwerk en alles wat bij de jaarwisseling kwam, heeft niet geholpen.
Het gat in zijn oor is dicht en heelt, hetzelfde geldt voor zijn lip. De voorpoten en rechter-achterpoot helen HEEL langzaam en blijven me zorgen baren, ook al zegt de dierenarts dat dit maanden kan duren. Mentaal gaat mijn hond enorm vooruit, van angst en onrust naar blijdschap en plezier. Van irritatie naar knuffelen. Van slapen naar heel erg wakker zijn.

Voor mij, zijn de kaarten opnieuw geschut. Ik weet nu heel goed hoe het voelt als je alles aan de kant zet voor de belangen van een ander, of het nu een dier of een mens is. Van thuisblijven met oudjaar om naast je hond te slapen die bibbert van angst, tot samen lachen als hij weer iets geks doet. De vele dierenarts bezoeken hebben, hoe gek het ook klinkt, enorm geholpen. Professionaliteit, kundigheid, compassie, advies, begrip, ondersteuning. Dus dank dierenkliniek Hoogveld Echt.

Van het hernieuwd respect en hoogachting voor de politie. Van het echt "gehoord" worden, tot troosten als daar toch de tranen komen die ik zo hard probeer binnen te houden. Van het ondernemen van actie tot advies. Van samen tot een oplossing komen. Van niet het gevoel hebben dat je er alleen voor staat tot het kunnen afsluiten. Dus hartelijk dank Politie van de gemeente Roerdalen.

Een high five van Jack en mij, ook naar onze Berner familie: Berner Sennen Limburg, stichting Berner Care, Berner4life, Berner facebook groepen, Stafford groepen en alle andere baasjes die ons een hart onder de riem hebben gestoken en iedereen die mee leeft. Tof!











  • Comments(5)//jack.bernersennenlimburg.nl/#post24

De aanslag.

avonturenPosted by Suzanne Thu, December 28, 2017 09:42:48
* ik schrijf dit blog 2 dagen na de aanslag op mijn hond Jack. Schrijftechnisch zal dit niet een van mijn hoogstandjes zijn, maar ik merk wel dat het therapeutisch werkt. Ik tril na het schrijven van dit blog en dat was blijkbaar even nodig om terug te gaan naar de situatie en nu proberen over te gaan naar de orde van de dag.*


De aanslag.

Het is tweede kerstdag van het jaar 2017. Alles glinstert, alle lampjes zijn aan, overal waar ik buiten voorbij loop ruikt het naar draadjesvlees, konijn in het zuur en wafels. Wat een heerlijke tijd, ik ben gek op kerstmis. Ik ben niet gek op oudjaar, maar dat is een heel ander blog.

Het is 11 uur en ik besluit een rondje hondje te doen in de Holst, gebiedje tussen Posterholt en Vlodrop, daar kan Jack fijn even los en rennen, meestal komen we andere honden tegen waar hij mee kan spelen en keten en is hij moe maar voldaan klaar voor de rest van deze mooie kerstdag.

We wandelen een stuk en in de verte zie ik een koppel met 2 grote honden die los lopen. Ik twijfel, ik weet dat Jack soms in zijn jeugdigheid en enthousiasme niet meer luistert en gewoon op zo'n honden afbuldert, wel om te spelen, maar natuurlijk is niet ieder dier OF baas daarvan gedient.

Ik lijn hem toch maar aan, want ik zie de bui al hangen, Jack is wel HEEL erg uitgeslapen en ik ken die mensen en honden niet. Het is een soort onuitgesproken regel dat indien 1 partij de hond aanlijnt, de andere dit automatisch ook doet OF de honden moeten zo tolerant zijn dat ze los KUNNEN en met elkaar vrijelijk kunnen omgaan. Ik loop een stuk richting deze mensen en honden en zie dat zij hun honden niet aanlijnen. Jack kijkt me aan, ik zie dat het staat te springen om een rondje keet en ik besluit hem los te laten.

Ik zie dat de mensen van een afstand geen krimp geven terwijl een mega enthousiaste Berner Sennen op hun af komt rennen. De drie honden rennen even om elkaar heen.

Binnen 2 seconden verandert de sfeer, ligt Jack op zijn rug en zijn er 2 honden aan hem aan het trekken. Het gaat ZO snel dat ik mijn ogen niet kan geloven. Jack gilt, de honden blaffen en het lijkt wel een scene uit een slechte film. Iets in me, iets dat je niet kan beschrijven, iets wat mensen met kinderen moeder instinct noemen, neemt het van me over en ik ren zo hard ik kan door drapperig zand in een asperge-veld richting mijn dier dat zich al lang heeft overgegeven, op zijn rug ligt en waar 2 enorme honden bovenop zitten. De eigenaren staan van een afstandje te kijken. Ik kan niet inschatten of ze verstijft van angst of schrik zijn of dat ze gewoonweg het maar laten gebeuren. Ik ren en ik ren, ik krijs help, ik krijs nee, laat los, ik krijs kom me helpen naar ze, ik krijs naar de honden, nog voor ik bij de honden ben aangekomen heb ik zo'n woede, kracht en energie verzameld en schreeuw ik op een dusdanige manier, dat beide honden direct los laten. Ik denk dat ik even zuurstoftekort heb gehad, want of ik heb een blackout of ECHT geen lucht door een astma aanval, combinatie van pure schrik, rennen en krijsen en adrenaline, maar ik weet dus even niet wat er die paar seconden is gebeurd. Ik kan me herinneren dat de vrouw slapjes aangerend kwam zonder veel motivatie om haar honden weg te krijgen en meen me zelfs te herinneren dat ze zei kom nou eens hier naar een van de vechthonden. Ik weet niet hoe we opeens weer op het pad richting huis staan, maar zie mijn hond van top tot teen onder de modder, een bloedend oor en een poot optrekkend hevig geschrokken staan. Ik heb nog steeds geen lucht maar merk dat dat ene, noem het agressie, noem het instinct, noem het rechtvaardigheidsgevoel het van me over neemt. Ik kom niet uit mijn woorden, ik heb letterlijk zuurstoftekort en ik zeg tegen die mensen die ook nog doodleuk gewoon door willen lopen dat ze even moeten wachten om eens even te zien wat hier nu precies gebeurd is. Of de man nu geschrokken is, of uit pure hufterigheid uit zijn plaat gaat, weet ik nog steeds niet niet, maar ik weet wel dat in 0,1 seconde ik ZO boos word, dat als ik lucht had gehad, ik heb met mijn Giant XL flexi houder voor 50 kilo honden, hem zijn schedel had ingeslagen. De man zei: wil je mij nu aansprakelijk stellen, jouw hond komt aanvliegen, ik zeg jouw honden lopen ook los. Dit is een pup die wilt spelen en jouw honden duiken er gelijk op, een heel verhaal over dat mensen dom zijn, dat zijn honden ook gebeten zijn in het verleden, dat hij nog tegen zijn vrouw zei dat dadelijk zijn hond zich naar mij zou omdraaien enz enz. Alles met een soort van misplaatste trots of macht door het hebben van deze gestoorde honden. Hoe kan het dat een jonge hond van 18 maanden, met puur goede intenties op andere honden komt afrennen en er dan iets klikt in de hersenen van die dieren en ze in plaats van mee sociaal te zijn, ze besluiten hem aan te vallen en terwijl mijn hond zich overgeeft en op zijn rug ligt, de honden dan juist doorgaan? Dat snap ik niet en zal ik nooit begrijpen. De man heeft gelijk als hjij zegt dat ik Jack nooit los had moeten laten, dat stuk klopt en zal mij ook nooit meer gebeuren. Zowel Jack als ik zijn te naief. Dit was een ongelijke strijd, honden met een tik in hun hersenen tegen een lobbus zonder kwaad in de zin. Doorgaan. Scheuren. Bloed. Pijn.

Ik vertel de mensen dat ik astma heb, ik even lucht moet krijgen en de vrouw heeft inmiddels wel door dat dit niet okay is, en zegt dat we er even rustig over praten en naar Jack kijken. De man probeert het been van Jack te betasten en hij krijst het uit, ik draai puur op adrenaline en nog een paar horrormonen en zeg dingen die ik normaal niet zou zeggen. van sorrry tegen die mensen tot dat deze honden hun reputatie weer mooi waar hebben gemaakt. Ik ratel en Jack mankt. Ik probeer erachter te komen waar ze vandaan komen, wat voor honden het zijn en het enige dat ik me herinner is de rassen van deze dieren. Vechthonden. Geen schijn van kans, gemeen, vals. Het rare is, geen angst. Het had allemaal nog eens HEEL anders kunnen lopen als de dieren niet hadden losgelaten, of mij hadden aangevallen of als ik had aangevallen of of of. nachtmerrrie scenario's waar ik probeer niet aan te denken.

Hoe is het nu? Jack is gewond aan 3 poten, 2 ervan zijn onder narcose gehecht. Mijn hond was zo overprikkeld, angstig en had pijn, dat de dierenarts 2 naalden heeft moeten gebruiken voor de narcose. Brak gewoon af door zijn gespartel en gekrijs.
Het lijkt me overduidelijk dat ik op dat moment een zenuwinzinking nabij was.
Jack heeft een gat in zijn oor en nog wat meer oppervlakkige wonden, zowel mentaal als fysiek.

Mijn hond is een bikkel, mijn hond is een held. Mijn hond is niet gestoord. Hij loopt onverschrokken naar zijn beste Golden Retriever vriend na dit incident. Hij blijft voorzichtig met kleine Sayo van 4 kilo. Hij brengt mij zijn knuffels. Hij denkt niet terug aan wat er gebeurd is, althans na een paar nachtmerries, is een en ander mentaal voor hem "gereset".

Voor mij, ik merk dat ik eerst helemaal niet boos was, maar nu ik dit schrijf, tril. Ik zal vanaf nu minder onbevangen met Jack uit gaan, niet omdat ik dat wil, maar omdat ik nooit meer wil dat mijn driekleurige vriend pijn gedaan wordt. Ik merk dat ik sterker ben dan ik dacht, ondanks dat ik een vrouw ben en alleen was. Ik heb niet getwijfeld om in te grijpen, ik had geen angst, het was pure energie en kracht dat die honden hebben los gelaten zonder dat ik fysiek iets kon doen. Dat stuk geeft me energie. Ik moet proberen die energie te blijven bundelen in positiviteit en niet in agressie of boosheid. Zo ver ben ik nu nog niet, ik ben geen robot.

Ik dank mijn lieve familie, Paul, vrienden en Renee van de Ven van dierenkliniek Hoogveld Echt voor alle steun, lieve woorden en hulp. Een letterlijk dikke poot van Jack, die droomt van nieuwe rondjes hondjes, biefstuk en voor wie het leven gewoon door gaat. Het mooie van dieren is dat ze nooit medelijden hebben met zichzelf. Een voorbeeld voor ons allen.







  • Comments(9)//jack.bernersennenlimburg.nl/#post23

Baby's eerste trim beurt.

avonturenPosted by Suzanne Thu, December 14, 2017 08:11:19
Enige tijd geleden had ik een korte opname in het ziekenhuis en zat wat te keuvelen tijdens het infuus met mijn vaste verpleegkundige en goede vriendin Tanja toen de telefoon ging.

"Hallo Suzanne, met de assistente van dierenkliniek Hoogveld".
Dit is de kliniek waar al onze honden in de familie al sinds jaar en dag naar toe gaan. De ene hond wandelde er zo naar binnen, maar Lilly bijvoorbeeld had nog voor we er aankwamen door wat ik van plan was en weigerde uit de auto te komen en na optillen (!!) en naar de ingang begeleiden, ging ze met slippende banden en piepende wielen en veel tam tam dan eindelijk de behandelkamer in.
Dokter Bonestro, een goudstuk, genoot altijd zichtbaar van haar. Lilly was geen standaard maat Berner Sennen, maar gedroeg zich als ze dan naar binnnen draafde (gelokt door snoep) alsof ze dit zonder enige schroom deed.
"Het is wel een dametje hoor" zei dokter Bonestro dan lachend.
Toen de tijd kwam voor Lilly om deze planeet te verlaten naar een betere plek, was daar ook dokter Bonestro (dat was karma) die bij uitzondering weekend dienst had. Duno, Lies, Lilly en nu ook Jack en dierenkliniek Hoogveld zijn dus nauw met elkaar verbonden en daarmee automatisch ook wij, het gezin Vinken.

Een van de allerbelangrijkste dingen bij het contact tussen eigenaar en dierenarts vind ik vertrouwen. Ik hoef de arts niet per definitie aardig te vinden, maar vertrouw ik hem of haar?! Voelt het goed? Datgene dat je niet kunt beschrijven, dat goede gevoel waardoor je zelfs je hond daar achter laat en je niet gerust, maar wel met vertrouwen weet dat ze hun best voor je dier gaan doen?

Lilly is destijds door dokter Bonestro geopereerd en had een hele slechte reactie op de narcose en bijbehorende medicatie, ze werd compleet gestoord en spuugde groen schuim. Dus om 10 uur in de avond in de auto, terug naar de kliniek. Daar zijn we gebleven totdat het voor beide partijen goed voelde om haar mee naar huis te nemen. De dag erna moest ik terug komen en werd zij gezien door een andere arts, Michel.
Ik zal Michel nooit vergeten, want hij liet Lilly niet met haar pijnlijke buik op de behandel tafel stappen, hij ging op de grond liggen om onder haar buik te kunnen kijken! Wat een pracht man! Lilly stond stil terwijl hij snel en vakkundig keek of de wond in orde was en weg waren we. DAT is dierenliefde en heeft niks te maken met winstbelang of haast.




Terug naar het nu en het telefoontje van de assistente van Hoogveld. Ik had een prijs gewonnen!
Ik wist direct waar het om ging. Ik was al een tijdje aan het kijken naar een vachtverzorgings-behandeling voor Jack. Anders dan Lilly die bijna geen vacht had en Lies, die aan een goede borstel beurt genoeg had, heeft Jack een vacht die enorm van volume is. Hij lijkt wel een vierkante tank terwijl hij zeker niet te zwaar is. Ik borstel hem regelmatig, maar merk dat er soms wat kleine matten vormen, met name onder de buik. De staart is een drama om te borstelen. Dat vind de prins niet fijn en als ik dat in mijn eentje probeer, kan ik 4 keer extra astma medicatie gebruiken om de sessie vol te houden.
Meestal draaft Jack dan alsnog met een ongekamde staart weg en sta ik met een paars hoofd te hijgen. Enfin, een trimster of trimmer zou uitkomst kunnen bieden!
Ik las op facebook dat Hoogveld een nieuwe kliniek had geopend met bijbehorende trimsalon EN er werd een gratis trimbeurt verloot.
Tip top, snel het formulier ingevuld en duimen maar en ja hoor, net op een moment waar het heel leuk was om goed nieuws te horen, kwam daar dat telefoontje.

Ik ging mijn moeder ophalen, Jack zat al nieuwsgierig in de auto te koekeloeren waar we heen gingen en op naar Susteren. Parkeren voor de deur, er hing in de winkelstraat waar het pand gelegen is vrolijke kerstversiering, kortom de vibe was al goed!
Die werd nog beter toen we binnenkwamen en trimster Ilona zagen. Wat een geweldige vrouw, persoonlijkheid, rust, liefde voor dieren en vakvrouw. Ik vond haar ook direct aardig en dat is zeker niet bij alle mensen zo.
Jack duwde zijn neus tegen haar aan en dat zat helemaal goed!

Ik wist van te voren niet precies hoe Jack zich zou gaan gedragen. Het is een wilde hond die volop in de pubertijd zit en hij is sterk. Heel sterk.
We wogen hem en hij tipte af op precies 45 kilo. Grappig feitje... na de trim- en wasbeurt woog hij 44.5!

Ilona was kalm maar kordaat en Jack is daar gevoelig voor. Elke hond denk ik. Hij vertrouwde haar direct en liep zo de behandel tafel op, zacht schapenvachtje onder zijn buik dat werd vastgemaakt aan een ketting voor zijn eigen veiligheid en daar begon het borstelen met diverse borstels en kammen. PAKKEN vacht kwamen los. Bizar! Voetjes werden geknipt, staart, oortjes, buik, hij werd alsmaar knapper.

Toen kwam het wassen, dat is voor Jack een dingetje, want als jonge pup is hij door zijn vorige eigenaar best vaak gewassen en daardoor vind hij water niet fijn.
We zijn spelenderwijs bezig om hem te laten kennis maken met water op een positieve manier. Hij zwemt nog niet, maar spring wel enthousiast in een beek (ook als hij dat niet mag, vooral als er groene drab in zit!) en meertjes en plassen.
Dat stuk zit wel goed, maar wassen, dat blijft problematisch. Ook hier in de salon merkten we dat hij niet erg gelukkig was met de situatie, maar door de vaste, zachte hand van Ilona ging dat zonder veel spetteren en problemen.



Toen terug de tafel op om gefohnt te worden en DAAR had de prins nou net geen zin meer in. Hij had al die tijd keurig stil gestaan, is zelfs tijdens het trimmen gaan zitten, maar weer terug de tafel op...nou nee.
Ik zette letterlijk een stapje terug en liet Ilona haar gang gaan. En ze wist wat ze deed. Jack die met zijn 45 kilo begint te spartelen is geen grapje. Daar moet je letterlijk stevig voor in je schoenen staan en dat deed ze. Jack raakte op het randje van paniek en dan kun je bij deze hond 2 dingen doen, of je breekt wat je ook aan het doen bent af (en dan ben je zelf af) of je zet door en laat deze power machine zien dat je geen kwaad wilt maar dat hij wel moet doen wat je zegt. Daar varen zowel de mensen om hem heen als hijzelf wel bij.
Zo gezegd zo gedaan. Ilona hield voet bij stuk, Jack piepte en verzette zich en ze bleef kalm en beheerst totdat Jack's mindset veranderde en hij zag dat het geen kwaad kon, sprong de tafel op en liet zich fohnen soms met zijn ogen half dicht. ZALIG!
Ik heb me slap gelachen. Een enorme zwart met witte hond (gewassen met bijbehorende shampoo voor de witte en zwarte gedeeltes) die stond te genieten van fohnen.
Ik heb Lilly ooit 1 keer geprobeerd te fohnen en ze ging plat op de grond liggen van angst. Dat heb ik dus nooit herhaald. Toen kwam de finishing touch... de prins kreeg glans spray op zijn vacht EN after shave. Dat was het hoogtepunt van de dag. Hysterisch voor een hond die plat in een modder poel gaat liggen. Mijn moeder zei nog voorzichtig, Su nu zorg ook dat Jack niet in de beek gaat, want hij is nu zo mooi wit! Vooralsnog is me dat gelukt, maar wie weet voor hoe lang.



Het was een machtige dag, ik heb van een afstandje kunnen zien hoe een vreemde en een dier op blind vertrouwen met elkaar om gaan en een vrouw aan het werk gezien voor wie ik diep respect heb.
Echte vaklui vind je niet snel en mensen met wie je een instant klik hebt nog minder, dus hulde. Hulde aan deze prachtige evaring, zowel voor Jack als voor ons.


https://www.dierenkliniekecht.nl/huisdieren/nieuws/lovende-woorden-voor-onze-trimster-ilona-dohmen









  • Comments(0)//jack.bernersennenlimburg.nl/#post22

King Kong en Jack

avonturenPosted by Suzanne Thu, November 02, 2017 15:33:10
Zojuist stapte King Kong ons huis binnen. Een man van Vodaphone van wel 2 x 2 meter. Vriendelijk gezicht, vriendelijke ogen. Hij loopt de hal binnen en ziet nog niet dat Jack met een blij hoofd om het hoekje zit te kwispelen.
Hij vraagt of hij even een tafel kan gebruiken, een en ander om wat papieren samen door te nemen. Uiteraard zeg ik en loop voor hem uit de woonkamer in. Ik zie Jack en zeg, oh, ik heb wel een puppy, vind u dat vervelend? Nee hoor zegt hij, komt de kamer binnen en word een beetje bleek.
Dat is geen pup? Ik: hij is 1, officieel is het dan nog een pup, ook al ziet hij er niet zo uit zeg ik met een lachend gezicht. De man lacht helemaal niet en kijkt wat nerveus naar Jack die met zijn tong uit zijn mond zit te lachen, daarmee zijn tanden bloot stellend.

Ik vraag hem of hij het vervelend vind dat Jack in de ruimte is en hij geeft aan van wel, sterker nog, vraagt of Jack naar een andere ruimte mag. Glimlachend kijk ik hem aan, denkend dat hij een grapje maakt. Hier heb je een man van 2 x 2 met armen zo breed als mijn flatscreen tv en hij wilt dat deze fluff bal de kamer verlaat?
Ik heb de man in mijn huis binnen gevraagd en als hij bang is, is hij bang. Ik haal Jack niet uit de kamer maar laat hem op een afstand gaan zitten.
Vanuit zijn ooghoeken houd de man mijn hond in de gaten. Ik vertel de man dat Jack nog nooit gebeten heeft en niets doet, maar dat hij dat vast vaker hoort.

De man zegt dat hij op een dag wel 10 honden ziet, ze allemaal aan hem snuffelen en na een paar bezoekjes aan klanten met hondjes, de daarop volgende honden die geurtjes allemaal reuze spannend vinden en sommigen zelfs agressief reageren.
Nog steeds lachend zeg ik dat Jack een puber is die erg lief is en op dat moment gromt Jack.
Nu heeft hij een aantal soorten gegrom. De gelukzalige grom als hij zich uitrekt en in een comfortabele positie gaat liggen, de grom als hij zijn halsband om moet en daar geen zin in heeft. De grom als ik hem het commando zit geef.....kortom...hij heet niet voor niets de knoter Belg. Hij heeft een keer eerder tegen mij een waarschuwende grom gegeven (zie eerder blog) en dat hebben we toen samen opgelost en afgehandeld.

Echter, de grom die hij nu geeft kan ik niet thuis brengen. Ik negeer het de eerste keer en Jack gromt nog een paar keer meer, daarmee de man nog angstiger makend. Ik vraag me af wat Jack nu precies beweegt en in 1 seconde weet ik het.

Nog geen 10 minuten voordat deze man mijn huis binnen stapte, waren er 2 verpleegkundigen over de vloer. Op de rok van 1 van de verpleegkundigen heeft Jack 1 volle minuut gezeten en bij de andere verpleegkundige kroop hij bijna op schoot, maar toen ik hem vertelde met een vinger knip dat dit niet de bedoeling was, viel hij op haar voeten in slaap (een typische Berner trek, op iemands voeten gaan zitten/liggen).

Angst.

Deze man had angst en Jack reageert daar gelijk op. Daarmee maar weer eens bevestigend dat we met dieren te maken hebben en dat we ALTIJD alert moeten zijn met dieren om ons heen. Of dat nu geldt voor mijn papegaai Catootje die opeens een andere bui krijgt en je in je fikken bijt, of voor een hond van 45 kilo met grote tanden. Een dier blijft een dier.

Ik zie wel eens tenenkrommend de filmpjes op facebook van honden met babies, honden met kleuters en honden met katten..... het blijft een risico en ik zou dat persoonlijk nooit doen. Ik vertrouw Jack, maar ik weet ook dat hij en ik hele andere beestjes zijn en dat een homo sapiens en een dier die samen leven met elkaar, elkaar niet altijd begrijpen. Ik probeer dat te respecteren binnen de regels die er gelden in dit huis. Dat Jack een dier is, een hond.
De gedomesticeerde hond is inmiddels zo gefokt dat bepaalde instincten minder zijn. MINDER. Niet weg. Een hond heeft buien, hormonen, een karakter.

De man heeft inmiddels (opgelucht) mijn huis verlaten en Jack en ik zijn eens even naast elkaar gaan zitten en hebben naar elkaar gestaard. Ik weet dat het goed zit tussen hem en mij. Ik hou van hem en hij vind mij een leuke poep opruim mevrouw. Iedereen die hem eten, snoep en leiding geeft vind hij leuk.
Komt er een zwakker iemand (iemand die angstig is, een kind, iemand die zich niet zo tof voelt, wat of wie dan ook) dan zal hij daarop reageren. Dat geldt niet alleen voor Jack maar voor alle dieren.

Ik vloog vroeger regelmatig in een keurig bochtje door de lucht als ik bang was als ik op een nieuwe, onbekende pony stapte. Leiderschap uit zich op en in vele manieren. We "controleren" een paard van 500 kilo niet, we werken samen.
Respect voor elkaar hebben en respecteren dat we andere "beestjes" zijn is misschien wel de clou. Ik leer in ieder geval elke dag van mijn hond. Hij laat me dingen zien waar ik nog nooit eerder over nagedacht heb. Hij daagt mij uit, hij test mijn geduld en laat me zien hoe mooi een band tussen mens en dier kan zijn.














  • Comments(0)//jack.bernersennenlimburg.nl/#post21

Tips bij achtervolging door honden.

avonturenPosted by Suzanne Sun, October 22, 2017 07:46:17
Mijn vrienden van de dierenbescherming hebben weer een mooi stukje geschreven over het gedrag van honden, fietsen en mensen bij elkaar. Afgelopen zondag tijdens de Berner Sennen ontmoeting in Mechelen zijn we met zo'n 30 Berners en hun baasjes gestopt bij een poel om ze even te laten drinken, afkoelen en spelen. Blijkbaar lag de poel naast een veel gebruikt fiets-en wandel pad. Er kwamen fietsers die duidelijk niet blij waren dat wij die plek gehijacked hadden, er gingen wandelaars op het bankje zitten om genietend te kijken naar het Berner spektakel en zo kwam er een hardloper die weigerde te stoppen met rennen en rende zo mijn armen in omdat hij op zijn gezicht ging tijdens het oversteken verstrikt zijnde in Berner soep. Ik kon hem nog net opvangen. En hij was boos. Mijn vader heeft hardgelopen en begrijpt dat eenmaal in beweging, een hardloper graag doorloopt. Ik snap dat en respecteer dat, maar de planeet wordt door ons allemaal gebruikt. Er is ruimte voor ons allemaal als we maar een beetje rekening met elkaar houden.
Jack zijn oren zijn soms op vakantie, dus als er voetgangers of fietsers aankomen, lijn ik hem aan als hij los loopt. Vaak horen we een dankjewel van betreffende mensen en dat vind ik fijn. Zoals bijna alles in gedrag valt of staat het met goede manieren. Hou je rekening met elkaar of claim je ruimte omdat je er "recht op hebt"?! Dat zijn meestal de mensen waar ik herrie mee krijg. En wat er in het stuk beschreven staat, de meeste problemen heb ik ook met kleine, al dan niet aangelijnde, onopgevoede, slecht gemanierde honden.
Ja je kunt ook een kleine hond opvoeden, ik zie er genoeg goede voorbeelden van. "Ja maar je kan zo'n klein beest toch geen klap of schop geven" hoor ik dan?
Met mijn haren rechtop in mijn nek probeer ik dan kalm te blijven en leg ik uit dat ik mijn grote hond ook nooit schop of sla. Manieren breng je een dier bij door wederzijds respect, geduld, humor en door snoep. Veel snoep. Nu is het grappig dat ik geduld predik, want als ik ergens niet gezegend mee ben is het met geduld. Toch moet het als we met elkaar door een deur willen. Dus fietsers, een beetje meer geduld en honden bezitters, een beetje meer manieren en dan komen we er wel!






https://www.fietsersbond.nl/nieuws/tips-tegen-achtervolging-door-honden












  • Comments(3)//jack.bernersennenlimburg.nl/#post20

Woef

avonturenPosted by Cindy Kasius Sat, September 30, 2017 14:27:19

Mijn Belgische, driekleurige vriend en ik staan vandaag in het zojuist uitgekomen honden magazine Woef (Berner Sennen special) bij onze Zuiderburen.

www.woef.be



  • Comments(0)//jack.bernersennenlimburg.nl/#post19

HELP een puber in huis.

avonturenPosted by Suzanne Sat, September 16, 2017 07:38:12
Het is 07:07 uur op zaterdag ochtend in Huize Vinken. De grote hoekbank staat schreef in de kamer, de mat ligt scheef, er zijn wat kaarsen omgevallen en er loopt een poep opruim mevrouw met haren alle kanten op en een bloeddruk van 200/300 door het huis te stampen. Buiten in de tuin ligt er een prachtige Berner Sennen hond van 1 jaar en 6 maanden oud. Het is buiten 7 graden. Er komen van die lieve stoom wolkjes uit zijn mond en neus als hij ademt. De herfst is begonnen. En het eind van mijn geduld ook.

Het is een beetje routine geworden dat op zaterdag ochtend, al heel vroeg, Paul mijn goede vriend, buurman en familie lid Jack uit laat. Een mannelijke hand met weer andere energie en beide partijen vinden dit fijn.
Paul is een flinke vent die zich niet de kaas van het brood laat eten. Tenzij het af en toe om Jack gaat. Waar ik met mijn 1.64 meter vaak zoiets van kom op, uit de auto (Jack blijft dan stokstijf in de auto zitten met zijn 45 kilo en is niet van zijn plaats te krijgen) heeft Paul zoiets: hij wilt nog even blijven zitten OF zullen we nog een rondje gaan. Met andere woorden, hij is vaak iets soepeler dan ik. Wanneer mijn vader met Jack uit gaat is het weer een heel ander verhaal, training, opvoeding, oefeningen en dan ontspanning. Kortom, ik voel me gezegend dat Jack zo veel fijne mensen in zijn omgeving heeft die het goed met hem voor hebben.

Zo ook vanochtend, ik merk al dat Jack erg wakker is, blaft terwijl hij dat niet mag vanwege de buren en rent rondjes om zijn eigen as. Succes zeg ik nog lachend tegen Paul als hij Jack attack komt halen. Jack besluit blaffend achter de bank te kruipen als verzet....waartegen eigenlijk vraag ik me af? Hij gaat super graag uit, wil overal mee naartoe en mokt als een gek als hij thuis moet blijven met zijn wijsneus. Maar goed, de prins laat zich niet vangen, daagt me uit en ik voel hoe ik mijn geduld verlies. Kalm blijven spreek ik mezelf toe, terwijl Jack ondertussen de hele boel bij elkaar blaft en ik zie de ogen van mijn buurmeisje al draaien. Ik loop naar hem toe, wil hem aan zijn halsband richting de voordeur meenemen en daar begint probleem 1. Hij spartelt als een gek en draait terwijl ik hem vast heb een rondje om zijn eigen as, daarmee bijna mijn arm brekend. Ik foeter tegen hem of hij nog normaal is en laat hem kort los, stop mijn arm terug in het fatsoen en probeer hem weer vast te nemen bij zijn halsband. Hetzelfde herhaalt zich en ik pak hem beet bij de eerste plek waar ik hem te pakken krijg, bij zijn hoofd.

En toen.gromde.hij.naar.me. En nu zullen de mensen die honden opvoeden volgens het principe negeren mij scheef aankijken, maar ik negeer dat soort praktijken dus niet. Ik zal een dier nooit pijn doen, slaan of kleineren, maar in het geval van Jack, een puber die de rangorde binnen de roedel aan het verkennen is, 45 kilo weegt en enorme tanden heeft, is het erop of eronder. De toekomst van zijn balletjes staan op het spel. Dit weet hij natuurlijk niet, want de horrormoontjes gieren door zijn lijf, en castreren is iets wat ik eigenlijk niet wil, los daarvan geloof ik niet dat het altijd alles oplost, maar dat is een heel andere discussie in een blog dat vast nog gaat volgen.
Terug naar het moment van grommen, ik grijp hem bij zijn kop, spreek hem hard toe en sta niet toe dat hij ook maar beweegt. Ik zie dat hij dit heel lastig vind en niet weet wat hij moet. Ik merk dat ik boos word. Nu kan ik twee dingen doen, een fout maken en de boel laten escaleren met alle gevolgen van dien, of uit de situatie stappen. Ik besluit het laatste. Ik denk dat Jack goed begrepen heeft dat ik niet van grommen tegen mij, niet luisteren en de kamer verbouwen ben, maar ik weet ook dat hij last heeft van zijn hormonen en ik zelf echt boos ben. Met zo'n energie corrigeren is gewoon niet goed.
Paul staat ondertussen van een afstand te kijken, ik heb hem al eens eerder uitgelegd dat indien dit soort situaties ontstaan, hij nooit mag ingrijpen, omdat ik met Jack samen moet kunnen leven en dat gezag ondermijnt. Nu ben ik helemaal geen typische baas die zijn Rottweiler of Cane Corso op de rug gooit, zegt kijk eens wat een overwicht ik heb over mijn enorme hond en daarmee geen idee heeft waar hij of zij nu eigenlijk mee bezig is.
Ik ken een man die af en toe een Rottweiler uit laat, bevelen naar hem blaft en de hond uit pure ellende doet wat hij zegt, maar een band hebben ze niet. Dat is niet het soort relatie wat ik wil met mijn dier. Ik wil dat mijn dier een rol heeft in dit huis en ja ik bepaal de regels, maar hij kan wel lekker hond zijn en blijven. Daar hoort kattenkwaad bij, puber gedrag, af en toe de post op eten en soortgelijke grappen. Heel vaak lach ik me slap om zijn gedrag. Maar in mijn opinie valt of staat het gedrag van een stabiele hond met regels, routine en regelmaat. Duidelijkheid. Onzeker baasje, onzekere hond.

Ik zeg wel eens vaker tegen mijn familie dat Jack en ik ondertussen 1 persoon worden, we zijn heel erg hetzelfde. Of dat goed of slecht is laat ik in het midden. Iedereen heeft karakter eigenschappen waarvan deze voor verbetering in aanmerking komen. Zo ben ik standaard vriendelijk en aardig tegen iedereen, maar daagt iemand me uit of zie ik iemand een dier mishandelen dan verander ik in iemand van 2 meter, zonder angst. Dat is niet altijd goed, maar primaire reacties kun je niet altijd even snel veranderen. Jack is net zo, hij is standaard open en vrienden naar andere honden toe, maar begint een andere hond te grommen, blaffen of ruzie te maken, dan is hij er klaar voor. Vandaag zijn deze 2 power krachten even met elkaar het gevecht aangegaan. Een winnaar was er niet in de zin van zo, ik heb mijn hond eens mores geleerd. De winst zit hem in het feit dat degene met de meeste verstandelijke vermogens, ervoor heeft gekozen om de boel niet te laten escaleren.
Ik merk dat puber gedrag en reacties daarop van ZO veel dingen af hangen, hoe slecht gedraagt de hond zich eigenlijk, hoe voel ik me zelf, heb ik een slechte dag dan kan ik wat minder hebben van de wereld om me heen, is dat eerlijk en fair? Beoordeel ik mijn hond daarom strenger dan anders? Heb IK last van mijn hormonen? De hond doet wat de hond doet, hij denkt niet na over het tergen van mij, hij probeert het gewoon omdat dat in zijn systeem zit. Hij denkt niet een uur later nog na over ons "gevecht". Hij ligt lekker buiten te chillen en kijkt me aan wanneer we uit gaan. Ik probeer net zo te leven. In het moment, in het nu. Piekeren over de toekomst doe ik wel eens, maar terug kijken bijna nooit. Honden leren de mens dat. In het nu leven.
Doe ik altijd alles goed met Jack? zeker niet, maar mijn intenties zijn altijd goed en daar gaat het om. Dat voelen dieren. En niemand zei dat het samen leven tussen zo'n verschillende soorten bestaan als mens en dier eenvoudig zou zijn.
Wordt vervolgd...













  • Comments(2)//jack.bernersennenlimburg.nl/#post18

Ik zoek baas.

avonturenPosted by Suzanne Wed, July 12, 2017 07:25:55
Ik kijk regelmatig op websites die honden aanbieden ter herplaatsing. Bijvoorbeeld op www.ikzoekbaas.nl, het asiel waar Lilly vandaan kwam: www.smakterheide.nl en bij een aantal facebook groepen, waardoor ik ook Jack heb gevonden (en hij mij).
Wat me opvalt is hoe veel jonge honden en pups ter herplaatsing worden aangeboden.
Als reden wordt altijd allergie of iets in die trant opgegeven. Meestal allergie van een kind.
De waarheid is dat meestal een kind aangeeft een hond te willen, de ouders denken nou vooruit en geen idee hebben waar ze aan beginnen, vooral als je start met een pup. Een pup is een baby en dient als zodanig behandeld te worden.
Dit houdt in, om de paar uur opstaan in de nacht, voeding, verzorging, geld, opvoeding, aandacht, tijd en met name geduld. Als je de opvoeding van een pup op je neemt heb je daar, als je het goed wil doen en een stabiele hond wilt, een dagtaak aan.
Je kunt niet, zoals ik zo vaak zie, je hond voor je werk even een blokje achter je aan sleuren, hem of haar nergens even laten snuffelen en dingen laten onderzoeken in die grote, wijde wereld en hem of haar vervolgens de hele dag alleen laten, om hem of haar dan te straffen dat het arme beest binnen het een en ander heeft gedaan.
Nee nee nee.

Ik lees bovengenoemde pagina's voor de verhalen rondom de hond, de reden van herplaatsing en ik geniet van de prachtige koppies die ik voorbij zie komen. Het liefst zou ik ze allemaal willen hebben. Of nog een mooie, grote joekel van een hond erbij voor Jack (en mij), maar ik denk verder dan mijn neus lang is.
Jack eet biologisch scharrelvoer uit Canada, kost wat maar dan heb je wat, Jack krijgt regelmatig een check bij de tandarts, heeft spelletjes, snoepjes, koekjes, knuffels, een honden zwembad, een mooie, leren riem, een tuigje, lampjes voor in het donker, een aantal manden, koelmatten, koelbanden, enz enz enz, kortom, het hebben van een hond en de hond een goed leven geven kost geld. Heel erg veel geld. Investeer in goed voer en het zorgt ervoor dat je op de lange termijn minder problemen met je hond krijgt, investeer in activiteiten, investeer in een goede dierenarts. Ik weet dat ik mijn hond nu alles kan geven en ik voor mezelf voel dat hij een compleet en goed leven heeft. Zou ik er een tweede hond bij nemen, moet een van beide inleveren. Het is verleidelijk om meerdere honden te hebben, het liefst tien. Maar krijgen ze dan de zorg en de kwaliteit die mijn hond nu krijgt? Het antwoord in mijn geval is nee, dus doe ik het niet. Dat is ook dierenliefde, weten wat je grenzen en limieten zijn en daarover nadenken.
Er zijn uitzonderingen. Denk aan de zwerver die dag in dag uit met zijn of haar hond samen is, hun leven samen doorbrengen, restjes van de straat eten, vaak worden dit soort dieren heel oud en zijn heel gelukkig. Je kunt het erover hebben of deze hond "goed verzorgd" wordt. Ik denk van wel. Vaak zie je dat dakloze mensen die een dier hebben, alles doen en hun dier boven zichzelf zetten, en al hebben zij zelf het koud, het dier heeft het warm.
Mijn maatstaf voor goede verzorging van een hond, is dat de hond gelukkig is.
Dat soort honden heeft geen behoefte aan dure knuffels, de maatstaven voor zo'n dier zijn samen zijn met de baas, zelf op zoek gaan naar voedsel, maar bovenal... een rol hebben en een plek hebben.
Ik ken verhalen van chronisch zieke mensen die hun leven geven voor hun dier, vaak zelf niet goed kunnen eten omdat er geen geld voor is, maar samen heeft dier en mens zo'n intensieve band, dat dat heel veel goed maakt.
Ik hoor ook verhalen van mensen die in schuldsaneringstrajecten zitten, toch een hond nemen en vervolgens bij levensbedreigende problemen geen geld hebben om naar een dierenarts te gaan.

De asiels zitten overvol, er worden uit allerlei landen honden naar hier gehaald met hun eigen set met problemen, mensen kopen impulsief dieren en waar eindigen ze...in het asiel, aan een boom of via via bij rare adresjes. Een hond moet je zien als een gezinslid.
over de plaats die deze hond in het gezin (het roedel) inneemt, daar moet iedereen zelf over nadenken, maar qua tijd, kosten en energie is het een gezinslid.
Ik zou graag willen dat iedereen die een hond, met name een pup overweegt, zich goed inleest, praat met andere honden eigenaren die al pups hebben opgevoed en zich HEEL goed realiseren wat er allemaal bij komt kijken.
Heb je dat gedaan en wil je nog steeds een pup, dan ga je goed beslagen ten ijs en krijg je een verrijking van je leven. Voor de rest van je leven, want het hebben van een hond is verslavend!









  • Comments(5)//jack.bernersennenlimburg.nl/#post17
Next »